Kinu beni mimlemiş. Aslında hemen yapmayacaktım çünkü korkularımı yazmak için bir korkuya ihtiyacım vardı ama ne olur bilemezsin belki sorulara cevap verirken bir korkumu bulurum diye başlıyorum, bismillah. Bu arada mim yapımında şuradan esinlenilmiş:
kaynak
Önden uyarı Not: Aslında kedileri severim-yalan duygularım nötr- ama kendileri kaşınıyorlar sonra da beni kendilerinden nefer ettiriyorlar. Yani demem o ki hayvan düşmanı değilimdir. Bunların hepsi kedi manyağı ikizim ve sabrımı son damlasına kadar zorlayan kediler yüzünden oldu, özellikle de bahçemizeki kedi sülalesi yüzünden...
 |
| Hatta can sıkıntısından yaptığım divider'da bile kediler var yani emin olun kedi düşmanı değilim. |
1-)Geçmişe inip korkularının temelinden başlayalım. Küçükken seni en çok ne korkuturdu?
Küçükken genellikle korkan taraf ben değil ikizim yunoka olurdu. Haliyle ben de onun yanında korkmayan cesur kız rolünü üstlenirdim. Odalarımız ayrı olmasına rağmen uzunca bir süre beraber aynı odalarda kaldık sayesinde, tek başına yatmayı sevmez de.
Yani anlayacağınız fazla bir korkum olmadı şu zamana kadar.
Sonra Elifin blogundan aynı mimin cevaplarını okurken aklıma bir şey geldi. Ben -tam olarak korku denemez daha çok huylanma ama- kedilerden çok tırsıyorum. Yani bir anda gelip pantolonuna yanaşıyorlar falan filan beni sinir ediyor. Bir tanesi yapsa hadi neyse! Bizim sitede 10 tane var 10'u da bizim bahçede. Ne zaman kapıyı açsam 3-5 tane kedi garip sesler çıkararak birbirlerini yiyerek kapıya geliyor ve en iğrenci de.....Sürünüyorlar ıyyk.
Aslında kedilerden hiç ama hiç korkmam ama ne zaman bacağıma bir şey değermiş gibi olsa kalbim yerinden çıkacakmış gibi oluyor. Ama gerçekten bunların hepsi bizim ordaki manyak kedilerin suçu! Makoto şahidim(bizim eve geldiklerinde gördüler cidden facialar)
Hatta geçen gün 3-5 tanesi anlaşıp üzerime saldırdılar. Her şey o kadar ani oldu ki zanlının yüzünü bile göremedim-.-
