Sonunda cuma günü geldi de evime kavuştum. Şükür.
Beni seven, yüksek veyahut da düşük notlarımla seven aileme kavuştum.
Neden mi böyle diyorum?
Çünkü bu hafta profesyonellerin diliyle "Kriz" denebilecek bir durum gerçekleşti.
Bu kriz Öğrencilerin dönem grubundan daha etkin bir gruba, veli grubuna bomba gibi düştü.
Fakat işin garip yanı küçük çaplı her olayda kıyamet koparıp bizi arayan veliler bu büyük olay karşısında tutumlarını değiştirdiler. Ve biz aramadıkça aramadılar.
O zaman Mart'ın kazma kürek yaktırmadığı güzel ama alınan haber sonucu buruklaşan bir çarşamba gününe gidelim, 24 mart'a.
O günler yeni yeni yazılılarımız başlamış daha, psikolojisine bile alışamamıştık. Mesela ben kötü geçen bir yazılıya asla üzülmemem gerektiğini unutmuşum.
Bu hafta da iki kötü geçen yazılı birden yüklenince ve notların git gellli durumları benim kafamı kurcalayınca Biyoloji yazılısına pek mutsuz girecektim. Unutmadan söyleyim Biyoloji benim hayatımda aldığım ilk dört ortalamalı dersimin ta kendisi. Pek severim kendilerini..
Haliyle insanın içinde yapamayacağım kokusu oluyor.
Sanki Dünya'nın en iyi satranç oyuncuyla maç yapacak ve haliyle birkaç hamlede yenilecekmişsin gibi.
Her sınav öncesi yaptığım gibi dersin bitmesine son 5-10 dakika kala çıktım ve lavoboya gittim.
Bu sefer de bir arkadaşıma rast gelmiş ve seslenmiştim. Duymadı, telefonuna bakıyordu belki de önemli bir şey yapıyordu.
Bir defa daha seslendikten sonra aynada saçımı başımı düzelttim ve dönüp hey dedim. Bana döndü ve "fark etmemişim" tarzından bir tepki verdi ve elindeki telefonu işaret ederek şuna bir bak dedi.
Baktım.
Babasındandı.
"Sevgili Kızım,
Hiçbir okul hiçbir sınav senden değerli değil. Biz seni çok seviyoruz, hep seviceğiz. - ve burdan sonra uzuun bir paragraf. Ben söyleyim destan siz anlayın 6-7 satır. Ve sonunda- Gözlerinden öperim."
