Not: BUGÜNÜ SAÇMALAYABİLDİĞİN KADAR SAÇMALA GÜNÜ İLAN ETTIM. NE DE OLSA ÖNEMLİ BIR GÜN ;)
Hikayeyi okuyunca ne demek istediğimi anlayacaksınız.
"
Kızım 2014 yılının mayıs ayında vakti gelmeden doğdu biz de 2015'in Şubatına kadar küvezde(!) baktık. Dışarıya pek yüzünü göstermedi, gösteremedi Ebeveyni olarak çok yeterli biri değildim. Daha olgunlaşmamıştım.
Sonra bu böyle olmayacak diyerekten yanıma dadı aldım. Bu dadı bebeğimle ilgilenirken bana o kadar destekçi oldu ki kendimi yeniden bir anne gibi hissettim. Güzelce baktı, mamasını yedirdi ve onu giydirdi süsledi.
Aslında giydirme ve süsleme işini kızım 5-6 aylıkken birlikte yaptık. O kadar güzel kıyafetler giydirdik ki sanki kızım yeniden doğmuştu. Giderek yaşıtlarına benzediğini fark ediyor, içten içe ebeveyni olarak duyduğum vicdan azabım hafifliyordu.
Dadımız bir süreliğine tatile çıkınca kızım da kendi ayakları üzerinde durabilmeye başlamıştı. Artık mamasını kendi yiyor, kıyafetlerini tek başına hallediyordu. En önemlisi de artık konuşabiliyordu.
Biliyor musunuz kızım artık bir yaşında!
"
Blogumu resmi olarak kullanmaya başlayalı tam bir yıl olmuş. VAY BE!
Şu bir yılda çok yol kat etti, ettik.
