Yaz hayallerimi rafa kaldırdım...

Geçenlerde 30 yaşına giren birinin kısacık bir yazısını okuyarak yaşının umutla umutsuzluk arasındaki o ince çizgiden nasıl da güzel sıyrıldığını gözlemledim.

Yazı, bana 30 yaşından sonra genç olmanın değil, genç ruhlu olmanın gerekli olduğunu, gençliğin tecrübelerinin bu yaşa kadar tamamlanması gerektiğini hatırlattı, bir nevi bu konuda uyardı. Korktum, ya olmak istediğim kimse olamazsam..?

Ne olmak istiyorum ki ben? Kim olmak istiyorum daha doğrusu? Kendim olmamın ne sorunu var? İnsanın kendisi olması şu dünyaya yetmiyor mu?

İşte burada şu dünya giriyor devreye. ŞU DÜNYA. Yalnızca şu dünya. Peki ya öteki?

Belki de asıl orada kendim olmalı, burada olmak istediğim ve olmam gereken olmalıydım.

Fakat maalesef ki bazen abartabiliyorum.

Kendimi bir anda Ahiretim ayağına Dünya'ya kazık çakarken buluyorum.

Her türlü güzelliği burada hayal ediyorum.
Bunlar da genelde gerçekleşmesi güç ama imkansız olmayan şeyler oluyor.
İmkan varsa umut da vardır.
Peki tüm imkanlar bir arada var mıdır?

Yani Endonezya'da okuyabilirim, biliyorum çok çalışırsam dilimi geliştir, ilgi duyduğum dili öğrenirsem gidebilirim.

Aynı şekilde Boğaziçi'de de okuyabilirim. Eğer son iki sene aşşırıı fazla çalışır, sınav esnasında kendimi kontrol edebilirsem Allah'ın izniyle o da olur.

Peki hem Boğaziçi'de hem Endonezya'da okuyabilir miyim?

Şimdi de şeytan fıslıyor, tabii ki okuyabilirsin birinde sabahçı birinde öğlenci, dankek 8kek.

Fakat hayat böyle değildir, karşına milyonlarca kapı çıkar. Hepsi birden açmak istediğin kapı değildir. Aynı yere de çıkmaz.

İşte benim hayallerim de böyle birbirinden alakasız şeyler oluyor.

Her birini aynı anda düşünüyorum, Bu tıpkı aynı anda dünyayı 2 kez turlamak, 3-5 dil birden konuşur hale gelmek, pek çok alanda dünyaca ünlü bir insanı olmak oluyor.

Fotoğrafa bayıldım.

Benim Hayallerim var.

Selamun Aleyküm!

Dünya çok karmaşık bir yer, değil mi? Bazen yaşamak yalnızca nefes almak kadar kolay geliyor insana, bazense Dünya'yı kurtarmak kadar zor.

Küçükken sıradan olmayı dilerdim. Sıradan ve...anne olmayı. Şimdi 4 yaşındaki kuzenim anne olmak istediğini söylediğinde garipsiyorum. Halbuki ben de dillendirmesem de hep diledim. Hala daha da diliyorum. Fakat Allah'tan dilediklerimiz bir taneyle sınırlı değildir değil mi?

Birkaç ay önceye kadar benim dileklerim klişelerle sınırlıydı. Evet, klişeler güzeldi ve ben dualarımda bunları sonuna kadar kullandım. İyi bir iş, eş, sağlıkla imtihan olunmayan bir Dünya ve Ahiret için de Cenneti istedim.

Fakat bir süre sonra imtihansız bir Dünya istemeye başladım. Gelecek beni korkuttu. Dünyanın gerçekleriyle yüzleşmekten, zorlanmaktan korktum.

 Zorlanmamak için yanlış düşüncelere kaydım. Çıkış yolu bulamayıp Çocukken bu dünyayı terk etmek, kısa yoldan Cenneti kazanmak istedim. Hatta biliyor musunuz, uzun bir süre çocuk yaşta vefat edenlerin ölümüne çok üzülmedim.

Fakat geçen gün güzel bir şey öğrendim. Bu düşünceler tek bana ait değilmiş. Pek çok genç çocukluğunda bu sorundan muzdaripmiş. Fakat bu güzel olan şey değil. Asıl güzel olan şey, pek sevgili hocamın bana verdiği tatmin edici cevaptı: