Okul hayatı-1-2-3

Annemler (1970) ögün eğitimlerine 7 yaşında başlayıp 17 yaşında mezun olurlarmış. Bizde ise okuma hayatına 6 yaşında başlayıp 18 yaşında -hatta lisede hazırlık okumuşsan 19 yaşında- mezun oluyorsun. Bizden 8 sene sonra anaokulu yaşı 5 yaşa 1.sınıf yaşı 6 yaşına çekildi. Yani bizim zamanımızda 5+3+4 (5 sene ilkokul 3 sene ortaokul 4 sene lise) olan sistem 4+4+4'e çevrildi.

Ben kendi eğitimimden bahsedeceğim.

Ben ilkokul ve ortaokulu özel okulda okudum. Ailem eğitime aşırı önem veriyordu ve bu yolda harcanan paranın sonuna kadar helal olduğunu söylerlerdi. Pendik'te butik bir özel okulda (Birikim koleji) eğitim hayatıma başladım. 

Lisedeyken kardeşimle hiç devlet okuluna gitmediğimizi söylediğimizde bazı arkadaşlarım tarafından yadırganmıştım. Ama bunun sebebi şımarık olmamız değil hayata karşı fazla olumlu bakıyor oluşumuzdu. Bize saf diyorlardı. Korunan bir ortamda büyümenin insanın hayatına en büyük etkisi bu sanırım. Herkesi kendisi gibi sanmak. En küçük olayda aşırı korkmak, ağlamak, üzülmek... 

1.sınıf öğretmenim genç ve güzel bir kadındı. Çok nazik konuşurdu ve yufka yürekliydi. Sınıfta çok az erkek çocuk olmasına rağmen hoca bir avuç yaramazla dahi kızmadan uğraşmaya çalışırdı. Aslında başörtülüydü ama derse açık girerdi. Ben saçlarını hiç hatırlamıyorum. Okul gösterilerinde çekildiğimiz fotoğraflardan dolayı başörtülü hali aklımda kalmış.

En çok matematik dersini severdim. Hocamız problem sorularında ilk getirene sticker yapıştırırdı. İlk bilen olmak için soruların şablonunu çıkarırdım.

2.soru:

+..........

            cevaptır.

Yazılarını kırmızı kalemle yazardım. Hoca soruyu kara tahtaya yazınca da hemen defterime geçirip boşlukları doldurup imzaya götürürdüm.

Okul dönemi geldiğinde oturup kitaplarımızı ve defterlerimizi kaplardık. Benim el işim kötü olduğu için kitap kaplarken bir yerler hep açık kalırdı. Babam kaplamamızda yardımcı olurdu. Onunkiler çok düzgün olurdu.

Her sene yılsonu gösterisi hazırlamak ilkokuldaki en büyük olaydı. Son aylar ders yapmadığımız zamanlar bahçeye çıkıp alıştırmalar yapardık. Folklör ve step gösterisi en çok aklımda kalanlar olmuş. Step gösterisinde bazen trambolin de olurdu. Birikim kolejinin hatıralarımda bıraktığı en güzel şey gösteriydi.

İlkokulda satranç ve atletizmde yetenekli bulunmuştum. Sık sık turnuvalara giderdim. Ara sıra da atletizm yarışmalarına katılırdım ama o konuda pek başarılı değildim. 

İlkokulda devlet okullarında flüt öğretilirmiş. Aslında bize de flüt öğreteceklerdi ama tam o sıralar melodik diye bir müzik aleti çıktı. Üflemeli org diye tanımlayabilirim sanıyorum. Arkadaşlarımla çalmayı severek öğrenmiştik. Hatta bir keresinde istiklal marşı töreninde istiklal marşını melodikayla çalmıştık.

si mi fa sol re fa miii mi la si do si sol si laaa si la si fa faa re...

Hala daha ezberimde notaları...

Biz 3. sınıfa geçerken ablam başka bir özel okuldan burs kazandı. O okul ingilizce öğretmesi bakımından çok daha iyi bir okuldu. Ailem bizi birikimde bir sene daha okutmaya karar verdi ablamı ise denemek için diğer okula yazdırdı.

Bu sırada fark ettik ki Birikimdeki ortam çocuk gelişimi için mükemmel olsa da yeterli değildi. Ablamın gittiği okul daha profesyonel işini yapıyordu. Bu yüzden 4. sınıfta o okula alındık.

2000'lerde oynanan oyunlar

Koşmalı oyunlar:

Madem hatırat yazıyoruz nesilleri etkileyen şeyler hakkında yazmalıyız. Geçmişte oynanan oyunlar diye bize seksek 5 taş körebe, saklambaçı anlatırlardı. Biz onları da oynadık ama yetinmedik. Bunların haricinde her teneffüs eski minder, yerden yüksek oynardık.

Eski minder oyunu bana çok acayip gelirdi. Kutu kutu pensenin artık çocukları ğlendirmediği yaşta güzel bir alternatif gibiydi. Oyun şu şekildeydi:

Eski minder, yüzünü göster, Göstermezsen bir poz ver: Güzellik mi, çirkinlik mi, Havuz başında heykellik mi, yoksa yoksa mankenlik mi? Han-gi-si?

Çocuklar eski minder tekerlemesini söyleyerek halka şeklini alırlar; “eski minder” seçilen çocuğun etrafında dönerler.

• Tekerleme bitince “eski minder”in istediği pozu alırlar; eski minder en beğendiği pozu seçer, o pozu veren çocuk eski minder olur.

Oturarak oynanan oyunlar:

İsim-şehir, kelimenin son hecesiyle yeni kelime türetme oyunları vardı. Ama bize sıkıcı gelirdi. Çünkü bu oyunları genelde geziye giderken hocalar oynatırdı. Bunlar yerine çatlak patlak ve ingili mingili oyunlarını severdik. Hiç sıkılmadan 8-9 kez oynadığımı hatırlıyorum. Bunun en büyük sebebi servisin 45 dakika sürmesiydi. Çok sıkılıyorduk.

Bilgisayar oyunları:

Babam mühendis olduğu için salonumuzun ortasında bir bilgisayar vardı. Kardeşimle çok küçük yaşta Mause'u tuttuğumuzu annem gururla söylerdi. 4 yaşında bilgisayarı kendi başımıza açıp oyun oynayabilir hale gelmiştik. Ama o dönem oyunlar renk seçip doldurma tuşuyla boyama sayfalarını boyamaktan ibaretti. 2007'de bilgisayar derslerinde asıl oyunları bulduk. 

Oyunlar 1, Kral oyun gibi sitelerden istediğimiz oyunu açıp oynayabiliyorduk. Biz kardeşimle iki kişi olduğumuz için genelde 2 kişilik oyunlardan tercih ediyorduk. Ateş ile su ve bombacı oyunları bunların en popülerleriydi. Ateş ile su yıllarca sıkılmadan oynadığımız en revaçta olan oyundu. 

Online olarak oynadığımız ilk oyun Clubpenguin'di. Özel okulda olduğumuz için bilgisayar derslerinin son 20 dakikasında hocamız serbest bırakırdı ve tüm sınıf clubpenguin hesaplarımızı açar oyun oynardık. 

2014e kadar oyuna internetten rahatlıkla erişilebiliyordu ancak sonradan kaldırıldı diye hatırlıyorum. Gerçekten kaliteli oyundu.

Telefon oyunları:

Telefonlar 2000'lerden itibaren her yetişkinin sahip olduğu bir şey oldu. Annem ve babam ileri model bir Nokia kullanıyorlardı. Anneannem ise efsanevi 3310'u kullanıyordu. Annemdeki yılan oyunundansa 3310'un yılan oyununu oynamayı seviyordum çünkü tuş takımı yumuşaktı. O dönem 13-14 yaşlarındaki kuzenlerim anneanneme geldiklerinde telefonunu alır yılan oyununda yeni rekoru kırmak için uğraşırlardı.

2010'larda basmatik telefonlar çıktı. Yani dokunmatik gibi görünüyorlardı ama basınç uygulamadıkça telefon algılamıyordu elini. 

O zamanlar çok hoşuma gidiyordu bu telefonlar. Babam babaanneme samsung star internetli almıştı. Babaannem karşı komşumuz olduğu için sürekli ondaydık. Telefona gözüm gibi bakar içimde "Keşke benim olsa..."derdim. Halamda da tv özelliği olan samsung Star'dan vardı. Onun rengi siyahtı. Bence gri daha güzeldi.

2011'de kimsenin hayal etmeyeceği kadar iyi bir telefon çıktı: iPhone 4! Tam dokunmatik şık zarif ve havalı bir telefon. Aman Allah'ım ne kadar güzel!

Babam da annem de o dönem apple kullanmaya başladılar. Ablama da karne hediyesi olarak iPod almışlardı. Ipod neydi ki? Arama yapamayan dokunmatik bir müzik çalardı. Ama oyun yüklenebiliyordu. Yaşamıştık.

Kuzenlerim geldiğinde birimiz annemin birimiz teyzemin birimiz de ablamınkini alır açardık appstore'dan indirdiğimiz ortak bir oyunu oynamaya. Babam hiçbir zaman oynattırmazdı ama annem yumuşak kalplidir. Bizi kızmazdı. Yani eğer şarjını bitirmezsek. Eğer şarjı biterse bize çok kızar bir süre oynamamıza izin vermezdi.

Biz de 3 kuzen 1 iPod ile başlasa kalırdık. Pek kavga etmezdik çünkü çok alışmıştık. Sırayla oynardık ve oynayan kişinin yaptığı performansı değerlendirirdik. "Hadi Rana rekora gidiyorsun koş!!"

Çok eğlenceliydi. 

Kutu-kart oyunları:

Akşamları da Monopoly oynardık. Ama buluştuğumuz her akşam. Kuzenim kasa olurdu  hep. Hep de o yenerdi. Sonradan çaktık olayı. 

Halamlar da çocukken iskambil oynamayı öğretmişlerdi. Anneannem kızsa da biz kumar oynamadığımızı söylerdik o yaşta. Papaz kaçtı pis 7'li oynardık.

Uno çıktığında hemen alıp oynamıştık. Üniversiteye geldim hala daha arkadaşlarla Uno oynarız. Ama kurallarımız sokak kurallarına göre. Mesela elindeki kart ile ortadaki kart aynı renk ve sayıda ise sıranı beklemede kartını atabiliyorsun. Ve en önemlisi sıra senden devam ediyor. Bu kural her yerde bilinmez ve her zaman sevilmez. Ama bir araya geldiğimiz arkadaşlarla hep bu kural üzerinden oynama kararı alırız.

İşte bunlar oynadığımız oyunlar sevgili torunumun torunu. Oyunları daha ayrıntılı anlatmadım çünkü muhtemelen senin yaşadığın dönemde de Google benzeri bir şey olacaktır. Oradan araştırırsın. Sevgiler.

2000 senesi

 2000 yılında doğmak nasıl bir şey anlatmak istesem ilk aklıma gelen "milenyum işte" demek olur. Çünkü bana öyle dendi. Halbuki ben milenyum ne demek bilmiyordum. Bin yıl demekmiş. Yeni bir bin yıl. Yani "1000 yılda bir gelir böylesi"demekmiş. Bunun farkında olarak gururla söyledim doğum yılımı hep.

Ancak karşılaştığım tepkiler beklediğim gibi olmadı. Bulunduğum ortamlarda 1999'lu olan bir arkadaşım "Sen bizdensin." diye karşılanırken ben "Sen milenyum çocuğusun yani" "Ne kadar küçüksün" diyerek karşılandım.

Zaten zamanın akmasına alışamayanların "Siz şimdi kaçlısınız" diye kalıp bir cümlesi vardır. İçinde "Biz de ne çok yaşlandık dünün bebeleri şimdi bize arkadaş olacak vay halimize" duygularını barındıran.

Bu amaçlarla sorulmuş bir soruya bir de 2000'li bir sayıyla cevap vermek... Eyvah eyvah. "Bak Z kuşağı bunlar" denilerek parmakla gösterilmeler mi 2010'da doğan çocukla aynı kefeye koyulmalar mı her türlü ayrıştırıcı dille karşılaştım. İnsanın doğduğu yeri, cinsiyeti aileyi seçemediği gibi doğduğu yılı da seçemediğinin farkına varılması lazım. 

Yine de doğduğumuz yıl seçilebilseydi ben yine 2000'li bir tarihte doğmak isterdim. 

Peki 2000 nasıl bir yıldı?

99'da çok şey olmuş ama açık ara en çok toplumu etkileyen şey Gölcük depremiydi. Benim ailem de gölcükte oturdukları için depremden ölüm dışında en çok etkilenen ailelerden biriydi. Ablam henüz 2.5 yaşındaydı ve başına tuğla düşmüş. Annemler sağ çıkmanın rahatlamasını yaşayamadan ablamı koştur koştur istanbula götürmüşler.

Sonra biz İstanbula göçmüşüz. 2000 27 Temmuz'da da kardeşim ve ben dünyaya gelmişiz.

Şimdi düşününce insan doğduğu sene ile ilgili ne kadar az şey biliyor. Onu emeceği süt ve gazı dışında pek az şey ilgilendiriyordu o zamanlar... Ancak yıllar sonra baktığımda aslında doğduğum yıllara değil de ilk anılarımın olduğu yıllarda doğmuşum gibi geliyor bana.

Bu da 2006 senesine karşılık geliyor. İlk üzüntüm ilk heyecanım bu yıllarda bana anılar bırakmış. Arasındaki dönemi ise ancak resimlerden tanıyorum. Mutlu çocuklardık çok şükür.

2006'ya dair anılarımın oluşmasındaki en temel etmen anasınıfı öğretmenimdi. Tombul genç göstermeten düz kısa peruk takan otoriter bir öğretmendi. Ne öğretti bir fikrim yok çünkü kağıt kesme düz çizgi çizme gibi faaliyetleri hep çok genç ablalarla yapıyorduk. Öğrettikleri değil konuşması aklımda kalmış. 

Hep bağırarak konuşurdu. Sinirliydi. Yaramazlık yapan çocukları dolapların önüne gönderirdi. Bir gün tuvaletimi yaptıktan sonra ellerimi yıkarken kollarımı dirseklerime kadar ıslatmıştım. Islandığını ben de fark etmiştim. Sınıfa geri döndüğümde hoca kolumdan yakalayıp kollarımı ıslattığım için beni tüm sınıfın önünde azarlayıp dolabın önüne koymuştu. Ağlamamıştım. Ağlasaydım hatırlardım. Ama çok üzülmüştüm. Neden kollarımı ıslattığımı düşününce daha önce bana kimsenin kollarımı kıvırarak ellerimi yıkamam gerektiğini öğretmediğini düşünmüştüm. (Bunu gerçekten o yaşta düşünmüş müydüm bilmiyorum ama neden böyle olduğunu sorguladığımı hatırlıyorum)

Anasınıfı öğretmenimi sevmediğimi o zamanlar bile her yerde söylerdim ama kendisine karşı özellikle bir nefret beslemiyordum. 1.2.3.sınıfta koridorlarda gördüğümüzde selam bile verirdik. Biz onun ilk öğrencilerindenmiştik.

Yıllar sonra anneme "Madem hocamız bu kadar tahammülsüz ve sinirliydi neden anasınıfı öğretmeni olmuş" diye sorduğumda annem bana hocamızın bir türlü çocuğunun olmadığını bu yüzden o dönemler çok stresli olduğunu söylemişti. Arıca peruk takma sebebi başörtüsü yasağıydı. 

Gariptir yıllar sonra bulduğumuz videocamera'da atletizm merasiminin bitiminde hocamız çok mutlu olarak bana "çak!" işaret yapıyor ve ben de koca bir gülümsemeyle ona "Çak"ıyorum. Görmesem inanmayacağım. Gerçekten çocukların zihninde yalnızca kötü anılar kalıyor.

Cem yılmaz 1 ocak 2021'de yeni standa-up gösterisini yayınladı. Gösteride çocuklarının merasimine sülalecek gidenleri eleştirip tüm gösteriyi kayda alan ailelerle dalga geçiyor. Annem ve babam çok güldüler gibi oldu. Sonra dönüp "Ee adam bizden bahşediyor dediler." Gerçekten her gösterime 80'li yaşlardaki babaannem ve bazen halam gelirdi. Annem ve babam yıllar sonra gösterileri çok sıkıcı bulduklarını ama yine de gittiklerini itiraf etmişlerdi ama ben bunları hiç hissetmemiştim. Merasimler çok güzel şeyler. 9 yaşında arkadaşlarımla o dönemin furyası "Kolbastı" çalınca seyirci sandalyeleri arasında kolbastı dansı yapmıştık. Hiçbirimizin kolbastı dansına daha önce çalışmış olduğunu sanmıyorum. Çok eğlenceliydi.

2007-2008-2009 çok benzer senelerdi. Tüm çocuklarda minişler furyası vardı. Tanesi 7 ytl'ye minicik ama detaylıca üretilmiş tatlı mı tatlı bir oyuncağın oluyordu. Bayramlık harçlıklarımızın tamamını buna yatırırdık.-ki bunlar genelde babaanneden 20 Ytl, halalardan 10'ar Ytl oluyordu. Teyzemler daha bonkördü 20'şer sıkıştırılardı cebimize. 2010 nesili gibi anne al diye annemize götürmezdik cüzdanlarımıza koyar ilk fırsatta Toyzzhop'a giderdik. 

Bir gün okulumuzda ikinci el satış günü yapıldı. Ama galiba o günün olayı bu değildi. Yerli malı haftası gibi bir şeydi. Ancak biz evde kullanmadığımız eşyaları da standa getirip koyuyorduk. Kardeşimle bir gün stantları gezerken(genelde 1 hafta sürüyordu) bir stantta satılık bir miniş gördük. Satan kişiye fiyatını sorunca bize 1 Ytl olduğunu söyledi. Kardeşimle birbirimize baktık. O bakışı hiç unutmuyorum. Satan çocuğun bir keriz olduğunu düşünüyorduk ve hayattaki en karlı alışverişimizi yapacaktık. 51.minişimizin hikayesi böyledir. 

Kutuları binbir elemeden geçirip (toyshop'ta birkaç saat karar vermek için takıldığımızı anımsıyorum) oyuncakları tipine göre koleksiyonumuza ekleyen bizim için bu ilk kez olan bir şeydi. Biraz çirkince bir minişti. Figüranlık haricinde ona herhangi bir rol verdiğimizi hatırlamıyorum. En büyük işlevi koleksiyonumuzdaki sayıyı arttırmaktı. Ama işte bize böyle bir anı bıraktı.

Böyle enteresan etkinliklerden biri de sticker dosyası hazırlamaktı. Hala daha anı dolabımda sakladığım dosyam enteresan stickerlarla dolu. Aynı sticker kağıdına ait olmadığı belli olan 100'lerce sticker var. Kimisi kabartmalı kimisi hareketli kimisi simli kimisi dümdüz. Ama en havalısı hem kabartmalı hem hareketli olanlar. Bayılırdık onlara ama bir tek ablamda vardı. Bana ve kardeşimde birer tane vermişti. 

Arkadaşlarımız bazen gelip bunları ellerindeki stickerlar ile takas etmek istiyorlardı ama hiçbir sticker onlara denk olmuyordu. Paha biçilmezlerdi.

Yıllar sonra. whatsapp'a sticker özelliği geldiğinde aklıma ilk gelen şey bu oldu. Whatsappta arkadaşlarımla en sevdiğimiz stickerları birbirimizle paylaşırken yine çok eğlendik. Ancak yine en gözde stickerları edinme çabasına giriştik görmeniz lazım. Acayip bir şey şu koleksiyonerlik :D

Böyle çocukluk anılarına girdiysek çıkamayız. Daha izlediğimiz cd'leri çizgi filmleri anlatmalıyım. Ancak o başka sefere olsun. Bu günlük bu kadar.

(Geçmişte de anı yazıları yazıyordum ancak artık bu anı yazılarını daha uzun ve anlaşılır tutmak istiyorum. Çünkü torunumun torununun bugünlere entegre olabilmesi için bu şart.)

2000'de doğan birinin gözünden "Hatırat edebiyatı"

Şu sıralar tarihe merakım iyice arttı. Hayır ilk insanların nerelerde nasıl yaşadığını, ilk parayı kimlerin kullanıp hangi medeniyetlerin anadoluya gelip göçtüğünü hala daha merak etmiyorum. Kim bilir belki onları da bir gün merak ederim. Ancak tarih adına merak ettiğim ilk şey yakın geçmiş oldu. 

Yani benim merakım müfredatın bittiği noktadan başlıyor. Tanzimatttan cumhuriyete demokrasiye darbelere ve en son geldiğimiz noktaya. 

Bunun için kitaplar, makaleler gazete yazıları okuyup duruyorum. Sanki bu araştırmaları ilk kez yapan benmişim gibi havalara giriyorum görmeniz lazım. Bir anda tarihçi kesiliyorum. Arşivlere gidip bakmıyorum belki ama Google'ı etkin kullanmak da çok yararlı oluyor. 

Gazete yazılarının 2000'lerden hatta daha eskisinden beri internette arşivlenmiş olması en büyük artısıydı. Aynı zamanda olabildiğine subjektif yorumların barındığı ekşi sözlük de araştırmalarımda faydalı oldu ne yalan söyleyeyim. Eee makale mi yazacağız? olacak o kadar :)

Sorular soruyordum ama bir türlü kanıtlı net bir cevap alamıyordum. Herkes sanısını ifade ediyor kimse iddiasını temellendirmiyordu. Ek kaynaklar araştırmaya başladım. O dönemlerden resimler, anılar vb. Bu düşüncelerini destekleyecek kanıt...

Sonra çok enteresan bir şey oldu. Yanıtları buldukça cevabı verenlerin aslında benden yıllar önce aynı soruları sormuş insanlar olduklarını fark ettim.

Aradığım soruların cevaplarını bulmaktan öte en çok aradığım soruların aynısını sormuş insanları bulmak beni heyecanlandırmıştı. Aynı zamanda geçen 1 yıla dönüp baktığımda sanki boşu boşuna debelenmişim gibi hissetmiştim. (Tabi ki araştırmaları ara ara yapıyordum yoğun üzerlerinde çalışmadım.)

Araştırmakta başarısız biri miydim?

Hayır. O zaman sorularımın cevapları gizli şeyler miydi?

Hayır. Peki popülaritesi az konular üzerine miydi?

Aksine! Büyük bir kitleyi yakından ilgilendiriyordu.

O zaman bu soruların cevapları topluma açılmamıştı. Kanıtları çok geç ortaya konduğu için hakikatin yerini yıllardır sahtelik örtüyordu.

Üzüldüm. Neden böyle olmuştu?

Tarih bu yüzden mi önemliydi?

Herkesin bildiği şey saklanabilir miydi?

Apaçık olan gizlenebilir miydi?

Şaşırdım. Bundan böyle özellikle toplumsal olaylar konusunda "zaten herkes biliyor" dememek gerektiğini öğrendim.

Evet ben biliyorum. Sen biliyorsun. O biliyor. Ama 100 yıl sonra dünyaya gelecek olan torunumun torununun torunu bilmiyor. Öğrenmesi de o kadar kolay olmayacak. Hele de günümüzdeki gibi bir bilgi çöplüğünün içine doğacaksa gerçekleri anlamak için içlerinden önemli olanı ayırt etmesi bir hayli zaman alacaktır.

Böylece bir karar verdim.

Toplumu ilgilendiren meseleler hakkında gelecekteki torunumun torununun torununa yazılar bırakacağım. 

İlla siyaset akla gelmemeli hemen. Kılık kıyafetimiz, yaşadığımız yer, komşumuz arkadaşlarımız okulumuz...

Buna hatırat edebiyatı deniyormuş.

Çarklarım #Senaryo yazmak

Bir önceki yazımda üretkenlik çarkı sorunum olduğundan bahsetmiştim. Olmayacak hayallere kapılıp sürekli düş kırıklığı yaşadığımdan ve bunun hayatıma getirlerinin de götürülerinin de olduğunu ifade etmiştim.

Bu durum o kadar çok tekrar etti ki artık ne zaman hangi hayali kurduğumu fark etmeye başladım. (FMF hastaları da karın ağrısının ne zaman geleceğini bilirlermiş anlarlarmış benimki de o hesap)

Mesela yazın tatile yazlığa gittiğimde başlıyorum kafamda senaryo yazmaya.

Her sene temmuz ayında. Elime kalem kağıt alıp notlar almaya başlıyorum. Karakterleri olayları birbirine katıp karıştırıp çorba ediyorum. Başta keyif veriyor. Sonra baktım işin içinden çıkamıyorum. Yazmayı bırakıyorum. Uzun süre elime kalem kağıt almıyorum.

Bir sonraki sene tekrar baştan başlıyorum hikayeyi kurmaya.

En azından eskiden böyleydi.

Ama son zamanlarda bu durum güzel bir dizi film izlediğimde de olmaya başladı.

İşin kötü yanı izlediğim güzel dizi filmlerin senaryolarını alıp kendi evrenimde yeniden kurmaya çalışıyorum.

Sanırım bu kadarı fazla.

O kadar çok dizi izledim ki artık denklemlerini bile incelesem mutlu oluyorum.

Sanki diziler matematik problemi.

SAKİN OL ONLAR SADECE EĞLENCE ARACI.

Ama benim için artık araç değiller. Özellikle iyi bir dizi izlemişsem onlar bir amaç.

Başarmak istediğim bir amaç.

Ne ki bu amaç?

Kendimi ifade etmek mi?

Var olduğunu ilan etmek mi?

Boşlukları doldurmak mı?

Not:Sıklıkla dönüp dönüp izlediğim diziler:

Reply 1988

Because this is my first life

Cheese in the trap

The time

...

(Şimdilik aklıma bunlar geliyor ama emin olun liste daha fazla.)

Bu dizileri izlediğimde kendimi son model araba sahibi olmuşum da arabama hayran hayran bakıyormuşum gibi hissediyorum.

Gerçekten de arkasında benzer büyüklükte bir emek oluyor. O yüzden hayran olunmayacak gibi değiller. Ama kardeşim bu kadar da abartılmaz! O sadece bir dizi şimdi tableti yere bırak...

Sanırım giderek daha fazla abartma sebebim bu işlerin göründüğü kadar kolay olmadığını tekrar tekrar başarısız denemelerimin sonucunda anlamış olmam. Gerçekten senaryo yazmak film çekmek öyle her yiğidin harcı değilmiş.

Yetenek, para, zaman ve
adanmışlık istiyor.

Bende ise ne yetenek ne para ne de adanmışlık var.

Ara ara Erdal bakkalın çıkışını yapasım geliyor. " Bakkalım ben bakkal bende ne arar!" "Tıpçısın sen tıpçı!" Bırak bu işleri otur oturduğun yerde.

Ama var ya en etkili yöntemim şu: Batesmotelpro - Yaşama sanatı

Sonuç olarak ben ayağımı yorganıma göre uzatmayarak kendime işkence ediyorum. Daha kötüsü bundan zevk alıyorum. 

Ama bu sağlıklı değil. 

Bu çarktan kurtulmam lazım.

Cidden lazım mı bir dakika?

Bunun ilacı tamamen bırakmak mı yoksa hobi olarak devam etmek mi?

Geçmişte asla anlam veremediğim bir kavramı yakın zamanda anlamaya başladım: Hobi

Hobi neymiş biliyor musunuz? 

Hobi, insanın alışmasının bir karşılığı olmayacağını bile bile yaptığı işten zevk almasıymış.

Aslında senaryo yazmaya çalışmak benim için yavaş yavaş buna dönüştü.

O yüzden bunu tamamen bırakmak yerine kayıtlı bir dosyada tutmak istiyorum:

Burada.

Hem fena mı buraya yazmak için bahanem olur pek de şahane olur. Bakarsınız sık sık gelirim.

Zaten öyle harika fikirler değil. Sadece "keşke olsaydı" dediğim konularda sinopsisler yazıyorum.

O zaman bir sonraki senaryo fikirlerim yazısında görüşmek üzere!

Üretkenlik çarkım

Size bir anımdan bahsedeceğim.

Tarih 13 Mart 2020. 3 ay önce hayatımıza giren koronavirüsü asla ciddiye almadığımız günler. Aslında ocağın son günlerinde çinlilerin en çok ziyaret ettiği turistik bölge olan Kapadokya'da maske takmıştım ama anı olsun diye. O kadar.

Ne virüsün hayatı durduracağına inanıyorum ne de bu kadar ölümcül olabileceğine.

Bunun sebebi biraz da tam o aralar sınav döneminde olmamdı. Dünyada global bir pandemi yaşanıyordu. İtalya her gün felaket tablolar paylaşıyordu. Ama işte sınavım vardı. Sınav dönemi tüm her şey ağır çekime alınır. Dersler ise tam gaz ileri.

Neyse işte sınava 5 gün kalmıştı ve ben bu sefer cidden iyi bir çalışma programı yapmıştım. Her gün 7-8 saat çalışıyordum ve acayip bir biçimde keyfim yerindeydi. Sürekli dersle meşgul olmama rağmen yatmadan önce ve ders aralarında sürekli sınavdan sonra yapmak için hayaller kuruyordum. Hatta sınavdan sonrası için değil direkt yazın tamamen boş günlerim olduğunda yapacağım şeyler için bile planlar yapmaya başlamıştım. Sanırım kendimi bu şekilde derslerime motive ediyordum. Bitecek hepsi geçecek. 

O dönem çalışmalarımın arasına bir de tiyatro kursu sıkıştırmıştım. Haftada 1 gün 30 kişilik bir ekiple ders yapıyorduk. Henüz 3 hafta olmuştu kurs başlayalı. Tiyatro hocası her hafta konuşmasına virüsle başlıyordu. "Koronavirüsten korkuyor musunuz? Bakın yakında her şey iptal olacak diyordu. 

Gülüyoruz.

Asla inanmıyorum.

Yok ya olur mu öyle şey?

Oldu valla. O dersten çıktık yurda yürüyoruz. Haber geldi.

Okullar 3 hafta tatil.

Ne yalan söyleyeyim. Sınavın yarattığı stres ve sınav bitsin yapacağım dediğim hayaller beynimin içinde dans etmeye başladı.

İkinci bir habere kadar okullar tatil.

Oha ne güzel bir haber!

Ne bileyim 2 yıl okul tatili kitabının gerçek olacağını.

Sevindim olacaklardan habersiz.

Aslında beynimin içindeki çalışkan Rana sitemkardı nolacak şimdi tüm bilgileri silip yeniden yüklememiz gerekecekti. Ama olsun dönem ortası yaz tatilime kavuşmuştum ya gerisi önemli değil-idi .

Bunlar küçük dünyamda sığ bir şekilde yaptığım değerlendirmede vardığım sonuçtu. Yanlıştı birçok insan vefat etti ve hayat durma noktasına geldi.

Ama bu bir gerçek böyle hissettim düşündüm.

Şimdi geriye dönüp baktığımda görüyorum ki Pandemi ilk anda bende etik olmayan mutluluklar yaratmış.

O günleri şöyle hatırlıyorum: Her akşam vaka sayılarının açıklanmasını büyük bir endişe ve korkuyla bekliyorum. Vakalar asla azalmıyor sürekli artıyor ve her gün insanlar ölüyor. İnsanların ölümü sayıyla değerlendiriliyor. Korkunç bir deyim. Daha korkuncu henüz bitmemiş olması.

Sanırım yavaştan kanıksadık bu durumu.

Umarım yeni yılda son bulur.

Allah daha beterinden korusun. Amin.

Hikayeye geri dönecek olursak yurttan apar topar eve geldim. 3 hafta boyunca stres ve endişeyle gündemi takip ettim.

Ve tahmin edin ne yapmadım?

Hayallerimi.

Ben vaktim olsa kesin yapardım dediğim şeyleri aslında vaktim olduğunda da yapmadığımı gördüm.

Bu hayaller neydi biraz açmam gerekirse şöyle:

Her sınav öncesi bana yeni bir YouTube kanalı açma fikri gelir.

Şaka değil gerçekten.

Bir gün mobilya kaplama youtuberı olmaya karar veririm. Bir gün sesli kitap kanalı açarım bir gün genel kültür kanalı bir gün dikiş kanalı bir gün vloger bir gün...

Bu liste her sınav öncesinde genişler. Geceleri yatmadan önce planlar yaparım. Önce hangisi çekilecek diye. Sanki içerikler tamamlamışım da sıra ona gelmiş gibi heyecanlanırım. Kalbim küt küt atar. Yeni bir işe girişecek olmanın heyecanı vardır içimde.

Sonra sınav geçer. 

Bir hevesle hesap açarım belki. Belki de açmam. O fikre ne kadar inandığıma bağlı. Ama iki türlü de bir sonuca bağlanmaz. Ben hayallerimin youtuberı olarak kalırım ortada.

Boş vakti değerlendirmek için oturur dizi izlerim. 

Bu bir bağımlılık.

Üretkendik evresi sona erer.

Alkış

Teşekkürler teşekkürler.

Son

Peki ben bu döngüleri her sınav öncesi yaşamak zorunda mıyım?

Bu durum sağlıklı mı?

Neyden kaçıyorum?

Sınav stresi beni olmayacak düşler kurmaya mı zorluyor?

Hayalkırıklıklarım bende bir stres yaratıyor mu?

Bu döngü kırılacak mı bir gün?

Cevabı bilen var mı Allah aşkına HELP!

Not: Bu durum yapmam gereken şeyler ile ilgili değil. Yani mesela yazın Arapça çalışırım demiştim o dönem ve pandemi olunca 1 ay yoğun bir şekilde A1-A2 Arapça öğrenmiştim. O konuda kendime haksızlık etmemeliyim. Bu dediklerim hep uçuk kaçık hayallerle ilgili.

Kendi kendime

Kendimi affettim.

Böyle cringe bir bloga sahip olduğum için.

Kendimi tebrik ettim.

İyisiyle kötüsüyle emek verip böyle bir bloga sahip olduğum için.

Kendime kızdım.

15 yaşındaki o Rana'nın hayal ettiği biri olamadığım için.

Kendime hayran oldum.

Kurduğu hayaller için çabaladığı için.

Kendime acıdım.

Geçmişte değersiz şeylere çok önem verdiğim için.

Kendimi azarladım.

Çok çalışıp, isteyerek geldiğim konumu aşağıladığım için.

Kendimi öteki buldum.

Yıllar geçti ve ben paslandım. Aynı kişi değilim.

Kendime dönüp baktım.

Hala bir dizi bağımlısıyım. 

Kendime artık vakit ayırmıyorum.

Beni geliştiren şey büyümem değil de beyin jimnastiğiymiş.

Kendi bahanem okuyucu kitlemmiş.

Halbuki en iyi okur benmişim.

Kendi kendimin dostu ve düşmanıymışım.

12 #15DAYSCHALLENGE

Hayata dair

Demin bugün ne yazsam diye düşünürken bilgisayarda bulunan şarkılardan rastgele bir şeyler açtım. Uzun zamandır ilk kez bilgisayardan müzik dinliyordum ve bu listeyi en son 3 sene önce güncellemiştim.

İlk şarkı geldi. ilk saniye şarkının kimliğini çıkardım. Kaç yıllarında dinlediğimi, kimlerin söylediğini, nerede duyduğumu. 2. saniyede en çok hangi zamanlar dinlediğimi hatırladı ve 3. saniyeyi dolduramadan şarkıyı değiştirdim. Çünkü bir anda şarkının bir sonraki ritmini ve ardından gelen söleri, kısacası her şeyi hatırlayıverdim. Hafızama Usb ile bir şeyler yüklemişler gibiydi. Devamını beynimden dinledikçe aklıma bunu dinlediğim zamanlar geldi. Kimisinde diziden bir kesit, (Albümün büyük bir kısmı Ost'den oluşuyor.) Kimisinde klip görüntüleri... Kimisinde de o şarkıyı dinlerken bulunduğum mekanlar, çözdüğüm sorular...

Kim demiş en güçlü hafıza kokudadır diye! Bana sorarsanız en güçlü hafıza, eskitilmiş yıllanmış şarkıdadır. Çünkü sizi alır bambaşka mekanlara götürür. Gitmek istemez ve hemen şarkıyı atla tuşuna tıklarsınız. Bu işler böyledir. Çünkü bir kez o asansöre bindiniz mi inemezsiniz. Zorla götürür.

Aslında bu şarkıyı dinlerken onda oluşan bu anlamlar hoşumuza gitmişti. Fakat bakın, artık dinleyemez olduk. Bu bize nelere mal oldu gördünüz mü? Sırf o şarkıyla 3 ayını geçirdiğin için artık o şarkı 2015in kışı diye kodlandı. O şarkı bir daha asla 2019un yazı olamaz. Ne kadar uğraşırsan uğraş.

İşte bu nedenle sevdiğimiz şarkılara nazik davranmalıyız. Ne kadar çok sevsek de onlara geri dönüşümsüz anlamlar yükleyerek onları da kendimizi de kötü bir duruma sokmamalıyız.

Peki bu gerçekten elimizde mi?

Yapmaya değer

Sevdiğimiz şarkılar deyip duruyorum da nedir bu sevdiğimiz şarkılar?

Bana sorarsanız bir şarkıyı iki tür sevebilirsiniz:

.

• İlk duyuşta adını bile bilmeyerek "Bu ne kadar güzelmiş!" diyerek.
• Tamamını beğenmediniz hatta ilginizi bile çekmedi ama her bölümde çalıyor/ her yerde karşınıza çıkıyor/ Çocukluğunuzdan beri sürekli duyuyorsunuz.

O kadar çok duyuyorsunuz ki artık o şarkı çalınca bulunduğunuz mekan sık dinlediğiniz mekana dönüşüyor. Şarkının devamını çok bilmiyorsunuz ama bir şeyler çok tanıdık geliyor.

Aslında bir şarkıyı ilk kez duymaktan daha avantajlı bir durum değil mi? Şarkıya neredeyse eşlik edeceksiniz!

İşte bu şarkıya mekansal değer verin. Onu bir diziyle anın. O diziyi yeniden izlemek yerine o şarkıyı açın 3-5 dakika dinleyin. Sanki bir usb'den yeniden bölümler yüklenmiş gibi hissedersiniz. Hatta daha iyisi olur, yalnızca en sevdiğiniz sahneler aklınıza gelir. Çünkü kötü sahneler daima unutulur.

İlk duyuşta aşk şarkılarınıza ise sakın böyle davranmayın. Onları bir kenara yazın ve unutun.

Sonra bir gün bulun.

Dinleyin.

Tamam, bir kez daha dinleyebilisiniz.

Duralım. Fazlası bu şarkıyı ikincisinin konumuna sokacaktır. Dikkatli olun. 

O nadir bir parça ve bu saygıyı hak ediyor. 

Ben bunları söyledim ama insan beyni öyle bir şey ki yaşanılan her şeye bir neden bulmak için çaba gösteriyor. Sizin bu şarkıyı ara sıra açıp dinlemeniz bile bu şarkıyı bir moda sokmaya yetecektir. Ben size yalnızca şu uyarıyı yapabilirim:

Öyle metrolarda öylesine müzik dinlemek için açılan parçalara bunları katmayın.

Ben böyle konuşuyorum da Allah aşkına ben kimim? Tek özelliğim insan olmak ve bazı tınılardan hoşlanabilmek. 350 tane şarkılık bir playlisti 3 yıl dinleyebilmek gibi doğaüstü güçlerim de vardır ama bütün bunlar geçmişte kaldı. Şuan taş çatlasa 50+

Ben yalnız bir dinleyiciyim. Naçizane fikirlerim sizde bu kadar gereksiz bir konu üzerine bile düşünebilme fırsatı yarattıysa ne mutlu bana!

Günün Şarkısı: 1988 OST Kim Feel 

Demiştim size, bir anda tüm dizi tekrar yükleniyor beyne.

Dizinin konusu: İnsanlar kırılabilir, sevebilir, yorulabilir. Ama aile öyle bir şeydir ki bunların ötesindedir. Bu kurum bunlarla baş edebilmeyi öğrenmiştir. İşte böyle bir şeydir aile olmak dost olmak..

Allah'ım ne güzel diziydi. Türkiye'de de böyle anlamlı dizilerin çekilmesi dileğiyle...

11 #15DAYSCHALLENGE

Hayata dair

Benim annem eczacı. Eczacı çocukları iki şeyi çok iyi bilir.

1. Eczaneci dersen eczacı ebeveynin sana çok kızacağını.
2. Eczanenin eczacı çocukları için bir uzun süreli bekleme salonu olduğunu ve küçüklüklerinin orada geçtiğini.

Biz 3 kardeş de eczanenin arkasında küçük odada büyüdük. Okuldan gelince hemen eve gidemezdik çünkü annemin işleri vardı. İşlerini bitirir öyle eve geçerdik. O zamana kadar bakkaldan aldığımız yiyeceklerle oyalanır, tüplü televizyondan çizgi film izlerdik. Fakat bakkala kimin gideceği hep bir tartışma konusu olurdu.

Aslında bunun nedeni o bakkalın sahibinin karanlık yüzüydü. Çok sonra bir sürü kötü olay oldu ve bakkal kapandı. Herneyse magazini bir kenara bırakalım.

Bana sorarsanız bu çekinme durumu her insanda az çok olur. Sonuçta ilk kez gördüğümüz bir insana isteğimizi, derdimizi kısa bir süre zarfında anlatmamız gerekiyor. Ya beklenilen cevabı alamazsam diye insan ister istemez düşünüyor.

Kabul bunu bakkaldan alacağın bir çikolata için düşünmek çok saçma. Ama işte 7 yaşında bir çocuk da o kadar mantıklı davranamıyor.

Yapmaya değer

Yıllar sonra bu çekinmeler üst üste binerek hayatımı zorlaştırmaya başlayınca buna bir dur demeye karar verdim. Bunu yaparken de asla kamera karşısında yapamadığım rol yeteneğimi kullandım. Hem eğlendim hem öğrendim. Neyi soracağımı, nasıl bir başlangıç yapacağımı ve aldığım yanıta nasıl bir cevap vererek seviyeyi hep istenilen yerde tutacağımı...

Bunu yaparken iki önemli şeyi kullandım: İlki alacağım tepkinin bana dönük yüzünün aslında hiç o kadar büyük bir etki olmadığını.

1- Olay: Bir mağazaya girip hoşuma giden bir kıyafet için indirim talep ettiğimde 3 şekilde karşılanabilirim:

• Mağaza sahibi çok seviyeli bir şekilde bunun olamayacağını/olabileceğini söyler.
• Mağaza sahibi fazla samimi davranarak nükteli bir şekilde beni reddeder/onaylar.
• Mağaza sahibi beni tersleyerek-kaba bir şekilde- yaptığım şeyin absürt olduğunu söyler.

En çok korktuğumuz seçenek 3.sü değil mi?

Peki ama öyle bir tepkiyle karşılaşırsak hayatımızda ne değişir.

1. Bir kere o günkü modumuzda bir düşüş yaşanır.
2. Tecrübe sonucu bir daha bunu yapmamaya karar verebiliriz.
3. Bu kendimize güvenimizin biraz azaldığını hissetmemize neden olabilir
4. O kıyafeti çok beğensek de almaktan vazgeçebiliriz.

Peki şey, bu sonuçların hepsi aslında sadece bizim üzerimizde bir etki bıraktı değil mi? Siz üzüldünüz, siz karar değiştirdiniz, siz mental olarak yoruldunuz. Yani eğer biz bu etkilere karşı koyabilseydik bu kötü etkilerin hepsi ortadan kalkardı. Yani her şey aslında beynimizde bitiyor. Üzülmek de sevinmek de. Ben bunu fark edince en önemli beyin yanılsamasını kullandım. Ödülle mutlu olabilmenin tüm üzüntülerimi alıp götürebileceği methodunu.

Bir oyun olsa bu konuşma. Tabi bu oyunun kurallarını da ben koysam. Üç seçenek de bana oyunu kazandırsa. Yani bu oyunu kazanabilmem için sadece bu konuşmayı başlatabilecek cesareti göstermem yetse?

Oyunumu yeniden bir örnekle anlatacağım.

Mesela o mağazaya girme nedeniniz elbisenin fiyatını sormak olmasa da içeridekilerin size vereceği tepkileri ölçmek olsa? Böylece karşınızdaki size 3. seçenekteki cevabı verse bile bu hayatınızda neyi değiştirmiş olur ki?

1. Bir kere araştırmanıza yeni bir bilgi girmiş oldu. 
2. Yeni gelen veri ile konuşmanıza karşı aldığınız tepkileri inceleyebilme fırsatınız doğdu!
3. Kendinize güveniniz yine azaldı mı? Bence kendinizle gurur duymalısınız! Yeni bir bilgi edindiniz ve bunun için yaptığınız tek şey soru sormaktı. 

Araştırmaya devam! Hem bakarsınız belki kendinizi soru sorma biçiminde o kadar geliştirirsiniz ki, istatistikler bir anda 1 ve 2 seçeneklerine döner. Çünkü hitabetiniz karşınızdakinin konuşma tarzını da  etkiler. Masa tenisi oynamak gibi düşünün. Karşınızdaki hep yanlış şekilde topu atarsa oynamakta ne kadar zorlanırsınız. Fakat eğer siz ona düzgünce vurabileceği şekilde atarsanız oyun bir anda yumuşar. Karşıdaki de şöyle düşünür: Ne kadar iyi oynuyorum.

Ve sahne sonlanır.

Kes-tik. 

ssjksj

Günün kısa filmi: Siyah Şemsiyeli kadın 

Bu filmi yaklaşık bir saat önce televizyonda izledim. TRT OKUL'da yayınlanan "kısa film akademisi"   programına katılan bir konuğun filmiydi. Kısa filmden buraya yazabileceğim kadar etkilendim. İzleyin izlettirin.

Hatta bölümü de buraya koyayım.

Bölümün son 10 dakikasından filmi izleyebilirsiniz.

10 #15DAYSCHALLENGE

Günün filmi: Hindi medium

Sistemi eleştirebilecek kadar cesur medyalar hep sorunların gerçekten çok büyük olduğu yerlerden çıkıyor. 1.4 milyarlık nüfus ve oturmamış bir sistem... Burası Hindistan. Sınıflar arası geçişin en zor olduğu ülkelerden biri.

Geçtiğimiz dönem aldığım sağlık sosyolojisi seçmeli dersinde en mutlu ülkelerin sınıflar arası geçişe en çok olanak tanıyan ülkeler olduğunu öğrendim. -Sınıflar arası geçişten kasıt fakir bir ailenin  çocuğunun devlet desteği ile doktor, öğretmen, mühendis gibi prestijli meslek gruplarına geçebilmesidir-. Bu da böyle iliştirilmiş bir not olsun. Eee onca dersi boşa mı gördük!

Hindi Medium da bu sorunlarla en kolay yoldan baş edebilecek seviyede bir ailenin, olmayacak sebeplerden dolayı çocuklarını prestijli bir okula gönderirken yaşadıkları zorluğu anlatıyor. Uzun lafın kısası, Zengin okuluna zengin kontenjanınından başvuru yapılamıyor çünkü 6 yaş kontenjanı 6 sene önce dolmuş görünüyor!

Peki bu aile kızlarını nasıl o okula yazdırmayı başarabilecekler?

Film farklı bir ülkede geçtiğinden olsa gerek belli bir dereceye kadar anlatılan her şeye olabilir gözüyle bakıyorum. Maymun, kadının çantasını mı çaldı? Ee orası hindistan orada böyle şeyler olurmuş. Prestijli okullara gönderim yaşı 6'dan mı başlıyormuş? Olabilir sonuçta 1.4 milyar insan arasından çocuğun sıyrılması için bu gerekiyor olabilir.

Ama bu bizim ülkemiz için böyle değildir herhalde? Tanıdığım pek çok başarılı arkadaşım anaokuluna bile gitmemiş. Demek ki Türkiye bu kadar yarışmacı değil.

Böyle sanıyordum, ta ki bir tanıdığımdan şunları duyana kadar...

Hayata dair

Ünlü bir üniversitenin prestijli bir anaokulunda bazı katı kurallar varmış:

• Mesela her çocuk yaşı ne olursa olsun (3-4-5-6) tuvalete yardım almadan gitmek zorundadır.
• Eğer üstünü aşını ıslatırsa bu durumla kendi başına baş etmelidir.
• Tüm programlara zamanında uyum göstermelidir.
• Asla zor kıyafetler (prenses elbisesi gibi) giymemeli okulun verdiği tarzda eşofmanlar giymelidir.
• Bu kurallara uyum gösteremeyen çocukların velisi aranarak veliye göz dağı verilecektir.
• İkinci dil olarak verilen ingilizce eğitimi sırasında hiçbir çocuk türkçe konuşmamalı.

Altı çizili olarak yazdığım şeyler bana sorarsanız iyi çalışmayan bir anaokulunun kuralsızlıktan ve disiplinsizlikten yaptığı olumsuz şeylerken bu "Prestijli okul" bu kolaylığı "disiplin" adı altında oldukça yüksek bir meblağda satışa sunmuş.

Başarılı mı başarılı.

Welcome to TURKİ Medium

Duyduklarımdan iki şeyi saptadım: zenginlerin, şımarmış çocukları dize getirme yöntemi olarak bakımını kendisi yapmak zorunda olan bir çocuğa hayatın verdiği ders yöntemini kullanıyor olduğunu ve Türkiye'de okumuş ailelerin çocuklarını eğitim sistemindeki yarışa sokma yaşının 4 yaş olduğunu.

Hayatı giderek daha çok zorlaştırıyoruz. Sanırım herkesin tek isteği var, çocuklarının kendilerinin olduğu seviyeye -profesörlüğe- doğduklarında ulaşmaları.

Zavallı çocuklar. Keşke bu eğitim ters tepmese... Keşke erkenden ingilizce renkleri öğrenen çocuklara white pilav geliyor denerek ders tekrarı yaptırılmasa. Keşke böyle büyüyen çocuklar "İngilizce konuşma!" diye bağırarak tepki göstermese.

Neyse bu gerçekleri değil şimdilik sanallarını izleyelim. Hindi Medium'u ölmeden önce izleyin derim. Kim bilir belki bir gün çocuğunuzu prestijli bir okula yazdırmak istersiniz...

Yapmaya değer

Yaşıtınız olmayan bir ortamda çocuklarla kanka olun. Böylece aslında otomatik olarak çocukların anneleriyle de kanka oluyorsunuz. Sonra çocuk ve annenin yaşını toplayıp ikiye bölün. Aa yaşınız çıktı.

Bu benim akrabalarla iletişim formülüm. Yaşıt yoksa yaşıt oluştururuz :)

9 #15DAYSCHALLENGE

Hayata dair

Lisede yatılı kalırken oda arkadaşım çok esprili bir insandı. Çoğunlukla hayali bir mikrofon tutuyormuşçasına havaya girer odamızda bir topluluğun oluşmasını sağlardı. Ben bu yeteneğine hayran olurdum.
Sonra bir konuşması esnasında bize babasının yaptığı birkaç espriyi anlattı. Onunkilere acayip benziyordu. Yani arkadaşımın babası da böyle esprili biriydi. O zaman komik olmasının nedeni genleri miydi? Hayır değildi, bunu hepimiz fark ettik.

Ben bunu hayatımagiren nükteli insanlar sayesinde kolayca fark ettim. Onları gözlemlerken 2 şeyi fark ettim.

1: Bu yetenekleri doğuştan değildi ama doğumuyla çok yakın ilişkiliydi. Yaşadıkları çevre ve insanlar onu bu hale getirmişti.

2: Bu insanlar aslında hayatın ciddiye alınmasa da ilerlediğini iyi anlamış insanlardı. Dert edinmeye ne gerek vardı gülüp geçilecekken!

Ben de o zamanlar onlardan bu iki önemli şeyi öğrendim. Belki ben böyle bir ortamda büyümemiştim ama böyle bir ortamda yaşayabilme fırsatı elde etmiştim. Sanırım ben bu yaşama uyum gösterirken nükteli yaşam da beni sevdi. Beraber birkaç şey fark ettik:

Şakanın gergin ortamlar için bir ilaç olduğunu,

Kimsenin kötü espri yaptığı için ölmediğini,

Şakanın hastane dışında hiçbir yerde kötü olmadığını,

ve daha pek çok şeyi.

Bunları öğrendikten sonra Hint filmlerini izledim. Hint filmleri de tıpkı Yeşilçam gibiydi. Bir oğlanın bir kızı bu kadar kayıtsızca sevebiliyordu. Seyirci bunu başta yadırgıyor bir neden arıyordu ama bir süre sonra seyirci de bunu kabul edip filmi izlemeye devam ediyordu.Yalnız bir fark var Türk filmlerinin sonları hep hüzünlü biterken Hintileler filmlerini dansla sürdürmeyi seviyordu. Hintliler dramı türkler kadar sevmiyor demek ki.

Böyle filmler bana çok düşünmeden hayatını yaşayan insanların nadiren de olsa kaldığı inancını veriyor. Kimsenin başkalarının küçük hareketlerine takılmadığı, dudak bükmesine darılmadığı, küçük olaylardan büyük anlamlar çıkarmadığı aslında her şeyin ilkel düzeyde yaşandığı bir hayat.

Pek benlik değil açıkçası. Biz düşünen varlıklarız. Hem doğruyu söylemek gerekirse bu tarz senaryolar  sinemanın gelişmediğinin göstergesidir.

Peki ben neden bunu sevdim?
Hayatıma nasıl uygulayabilirim?
Bunu neden uygulamalıyım?
Bu soruların cevapları hep aşağıda, şu yapmaya değer bölüm yazısının altında!

Yapmaya değer

Neden ihtiyaç var?

Çünkü tıpkı nükteli yaşama sırlarında olduğu gibi fark ettim ki hayatta zararı faydasından çok olan bazı düşünceleri hayatından silip atarsan, işte o zaman hayat daha çekilebilir bir yer oluyor. Bu aynı şey gibi, Büyük iş adamlarının dolaplarında yalnızca bir takım kıyafetin olması ve her sabah onu giymesi gibi. 

NO NEED TO THİNK ABOUT İT.

Tabi ki her türlü kriteri silip atın demiyorum. Sadece bir arkadaşınızı, bir akrabanızı severken zorlanıyorsanız sizi zorlayan düşüncelerinizi çöpe atın ve sadece onun iyi yanlarını görün. 

Yaşamınız için de bir örnek vereyim: Eğer yanlış bir yola sapıp farklı bir yoldan gideceğiniz yere vardıysanız giden dakikaların size verdiği bilgiye iyi tarafından bakın: Yeni bir yol keşfettiniz!

Günün filmi: Bommarillu

Yukarıda anlattığım şeylere güzel bir örnek bu film. Hatta klişeleri içerisinde ayrılan bir başyapıt bile denebilir. Hayır ölmeden önce izleyin diyemem fakat eğer siz de filmlerde gösterilen insan ilişkilerinin fazla düz mantık olduğunu düşünüyor ve aslında karmaşık olan bu yapının göz ardı edildiğini düşünüyorsanız bu filmi izleyin.

Bommarillu iki sene evvel izlediğim ilk Telugu filmiydi. Aşina olduğumuz Hintçe ingilizce karışımı yerine saf bambaşka bir dil konuşan hintlile karşılaşmak başta ilginç hissettirdi. Ama merak etmeyin hemen alışılıyor çünkü hint filmlerinin ortak paydası olan film müziklerine çekilen klipler dahil çoğu şey aynı.

Sıra geldi Bommarillunun klişelerden beslenen konusuna:

"Babama bisiklet almasını istedim ve ertesi gün babam bana motor aldı. "

Aşırı korumacı ve otoriter bir babanın tek oğlu olan Siddu evde uslu bir evlatken geceleri dışarıda içki içip babasına küfür eden isyankar bir gençtir. Babasının hayatı boyunca tüm kararlarını vermesinden bıkmıştır ve evleneceği kimseyi kendisi seçmeye karar verir.
Bu sırada çok farklı bir kızla tanışır ve ona ilk görüşte vurulur.

Ailesine söylediği yalanlar derken işler karışır. Film sizi alır bambaşka bir çatışmanın içine sokar. Bazen hayatınızı bazen kendinizi sorgularken ikilinin enerjisiyle film ilerler.

Bu filmi 2 sene evvel izlemiştim. Hala daha ablamla ara sıra Bommarillu filminin beklenenin aksine bizde ne kadar etki bıraktığını konuşuruz. Yani gerçekten izlemeye değer bir film.

NOT:
Çekim: Eski türk filmlerini andırıyor.
Senaryo:  Nükteli anlatımlı patlamalı duygu yüklü bir senaryo. İyi bir gözlemci yazmış o kesin.

Sonuç: Teknik ne kadar kötüyse film o kadar iyiydi.

Dediklerimin sayılı hali:

YAPIM YILI :2006

IMDB :8.3

8 #15DAYSCHALLENGE

Hayata Dair

Sıkı takipçilerim bilir. Küçüklükten başlayan bir satranç maceram var benim. 
Sanırım 7 yaşındayken satranç derslerinde bu oyunu öğrendim. Sonra hocamın desteğiyle haftada bir ikiz kardeşimle satranç kursuna kaldık. Ve turnuva hayatım başladı.

Ben satrancı o zamanlar bir oyun olarak görmüyordum. O benim için risk alınan bir dersti. Başarmalıydım. Yenilmeyi istemiyordum, kimse bunu istemez. Risksiz bir maç olsun kolayca yenebileyim istiyordum.

Ama işler böyle olmuyordu. Yenmeyi amaçlarken fark ediyordum ki ben aslında bazı maçlarda yenilsem de o maçta elimden geleni yaptığım için çok eğleniyordum hatta beleşe kazandığım bir maçtan bile daha çok...

Fakat bazı maçlar olurdu, salondan ilk ben çıkardım.
Yenilgiyle.
Hocam derdi ki, ben yenilmene kızmıyorum. Mücadele etmemiş olmana kızıyorum.

Sonrasında okul değiştirdim. Sırf "kızlar satranç takımında" oyuncu eksiği var diye zorla takıma sokuldum. Sonra istemediğim turnuvalara tanımadığım insanlarla gittim. Ama yine de ben o turnuva alanlarını çok sevdim.

Salondaki sessizliği, rakiplerin açıklandığı panonun çevresindeki kalabalığı, Yenmeyi, yenilmeyi...

Sonra yine okul değiştirdim. Bir sene boyunca hiç satranç kelimesi geçmedi hayatımda.

Ardından bir gün yeni okulumun koridorunda ilk satranç öğretmenimi gördüm, Erdem hocayı.

Küçükken hepimiz şimdikinden biraz daha çekingendik sanki. Hocaya görünmemek için sürekli yolumu değiştirdim. Hayır satranç oynamak istemediğimden değil, ne biliyim beni yanına çağıracak ve benimle maç yapacaktı. Tabiki yenilecektim sonuçta o bir hoca. Ama bilgi yarışmasına çıkıp en kolay soruda elenmek diye bir şey var, satrançtaki hata da böyle bir şey. İşte ben kendime güvenmiyordum.

Gerçekten korktuğum başıma geldi.

Hocayla buluştum ve yeniden kulübe alındım. Yeni turnuvalar yeni maçlar derken yeni bir şey eklendi: hayalkırıklığı...

Körelmiştim. Daha doğrusu yaşıtlarımın gerisinde kalmıştım ki bu  o zamanlar utanç verici bir şeydir. Çünkü bir yaş küçüğüne yeniliyorsun. Ezikçe bir şey mi demeli?

Ama Allah yardımcı oldu bu yolda hiç yalnız hissetmedim çünkü benim yaşıtım iki arkadaş daha takımdaydı. Evet onlar da bir yaş küçüklere yeniliyordu :D
(Aslında bizim alt dönemler fazla iyiydi. Bu nedenle biz onları artık rakip olarak değil takım arkadaşı olarak gördük.) 

Yine bir turnuva dönemi başladı. Takımımda benden başka kız yoktu.  Ben de biraz daha büyümüştüm artık. Onlarla takılırken kendimi fazlalık gibi hissettiğim zamanlar oluyordu bu yüzden elimden geldiğince onlarla dolaşmıyordum. (Şimdiki aklım olsa asla uzak durmam. Olayları yönetmekte daha etkin olurum)

Bu dönem de kazasız belasız geçti. Hatta bazen umduğumdan daha iyi geçti. Kızlarda ilde 9.oldum bir sefer. (Madalya vaad etmişlerdi ama vermediler...)

Sonra lisede uzun bir süre hiç oynamadım. Aslında matematik olimpiyatlarına katılırken bu geçmişimi bir referans olarak kullanmıştım ama satrançtan bahsetmek dışında bir şey yapmadım.

Sonra bir gün okul genelinde satranç turnuvası yapılacağı söylendi. Gündemime yeniden satranç girdi. Tabi ben bu işleri ciddiye alırım hemen antrenmanlara başladım. Bir uygulama inirdim ve yeniden oynamaya başladım. 

Turnuvada 3. oldum ve madalya kazandım.

Bunu hiç beklemiyordum.

O zaman dedim ki beni başarıya götüren bu oyunu ciddiye almamdı.

Çünkü satranç ciddi bir oyundur.

İşte tam olarak aslında burada bir hata yaptım. Bunu uzun zamandır da yapıyordum.  Fakat bunun farkında değildim. Bunu daha sonradan en yakın arkadaşımla bir maç yaptığımda fark ettim. 

Arkadaşım beni kolayca yendi. 

İşte ben o zaman o kadar kötü hissettim ki, o kadar duygularıma hakim olamaz oldum ki bu durum benim mantığımda bir sorun olduğunu fark etmemi sağladı.

Aslında satranç sadece bir oyundu.

İnsanların zaman geçirmek, beyin cimnastiği yapmak için buldukları bir oyun. Yalnızca eğlenmeli, gülüp geçmeliydim. Ama yok, benim bir geçmişim var ya ben elbet iyi bir sonuç almalıyım.

Hayır. Aslında hiçbir şey yapmak zorunda değildim. Yenilmek en doğal hakkımdı. Hem kaybetmek Dünyanın sonu mu!

İşte bunlar benim büyürken bana söylenilen her şeyi küçük dünyamda otorite olarak görmemden kaynaklı durumlardı. Hani ben bu oyunu bir ders olarak görüyordum ya, bunun nedeni bana hiçbir zaman bu oyunu oynamak zorunda olmadığımın söylenmemesi ve benim hiç ben bu işi yapmak istemiyorum demememdendi.

İşte biz küçük dünyamızdaki otoriteleri yıktığımızda büyümüş oluyoruz. Bunu 18 yaşımda fark ettim. Hayatımın merkezine beni koyduğumda her şey daha az ödev geldi.

Şu an hala daha satranç oynuyorum. LİCHESS adındaki bir uygulamadı ismim areyeney.

Ama şu an çok eğlenerek oynuyorum. Arada kendime sinirlendiğim oluyor ama kendimle barışmanın çözümünü de buluyorum. O seçeneği seçtiğim zaman kendimce nedenlerim oluyor ve ben kim milyoner olmak ister programındaymışçasına evet bu son kararım deyip hamlemi yapıyorum.

Kabul, satrancı hala ciddiye alıyorum.
Ama ben bunu yapmak istediğim için yapıyorum.

Günün filmi: Masum hamleler

Bu film epey eski bir film. Yayınlanma yılı 89 fakat ben ilk kez 7 yaşımda 2007'de izledim. Kulüpte hocamız izletmişti. O zaman filmden tek hatırladığım sahneler turnuva sahneleriydi. 

Yıllar sonra tekrar ve tekrar izleme şansı buldum. İlkinden çok daha fazla etkilendim. Çünkü bu duygular, mekanlar, sözcükler tanıdıktı. O çocuk ben değildim, hiçbir zaman o kadar iyi değildim. Ama bir şeyler bendendi. Bu yalnızca yetenekli bir çocuğun önündeki engelleri kolayca aşmasını anlatan bir film değildi. Öyle olsaydı muhtemelen beğenmezdim. Çünkü dünya bu değil. Sosyal hayatın etkileri insanlar üzerinde aşırı fazla. İnsanlar tükenebilir, zorlanabilir, en önemlisi hata yapabilir. 

Konusu: 7 yaşındaki bir çocuğun gösterdiği bir başarı sonucu üzerindeki baskının artması ve bunun sonucunda ailesi ve çevresinin olaylara verdikleri tepkilerle çocuğun şampiyonluğa yol alması.

(KONU KESİNLİKLE BU DEĞİL, ÇOK DAHA FAZLASI!)

Günün kitabı: Satranç

 Bugün bol satrançlı bir yazı yazdım. Yazmak istemeseydim bir kelime bile yazamazdım. Demek ki içimde kalan bir şeyler varmış. Bu da o zaman son şeyler olsun:

Aslında son zamanlarda satranç ismi olarak oyunundan daha popüler bir kitap bu. Nazi Almanyasında yaşayan ve muhalif olarak hayatına son veren Stefan Zweig'in okuduğum tek romanı.

Aslında kitabı lisede okumuştum. Kısa bir kitap olduğundandır 24 saat dolmadan kitap bitmişti. Başlarda olaya hakim olamasam da kitap bir anda beni tıpkı masum hamlelerde olduğu gibi tanıdık mekanlara götürdü. 

Bir insanın satranç tahtasıyla tek başına olduğu mekanlara. Turnuva ara günlerinde( turnuvalar 2-3 gün sürer ) bazen atın açmaza alınmasıyla uyandığım oluyordu. Bir işi yapacakken bunu tahta üzerinde düşünüyor ve yaptığım hamlenin neye sebep olabileceğini düşünüyordum.

Deli miyim ben ya!

Hayır bu aslında bana özgü değil, her şeyde böyle. Ablam üniversiteye hazırlanırken onu uyandırmaya geldiğim bir vakit uyku uyanıklık arası bana x'in  neden bulunamayacağını anlatmıştı. Bir insanın meşguliyeti neyse zihni de onunla doludur.

Fakat bunu olay örgüsünün içerisinde bu kadar etkili görmek beni çok heyecanlandırdı.

Okuyun okutturun. Kitap tam bir başyapıt !

Meydan okumamda sonunda bir kitap önerisi yaptın ya Aferin Rana!


#günün isyanı

Hani dün demiştim ya hastayken gezin eğlenin diye. 
Fikrimi değiştirdim.
Yapmayın.

Bugün Ankaraya termal bir otele geldik. (İlk kez kışın termal bir yere tatile geliyorum. ) Varmamıza yarım saat kala bir anda başıma ağrılar girdi. Ama ben hayatımda böyle bir ağrı yaşamamıştım.

Sinüzitin uçakta ağlayan bebek basıncından versyonuna denk geldik, iyi mi?!

Velhasıl siz direkt hasta olmamaya çalışın. 

Sağlıcakla kalın!

7 #15DAYSCHALLANGE

Meydan okumayı yarılıyorum sonunda!Az kaldı Rana dayan!

Not: Bilgisayarı babam almış tabletten yazıyorum. Ancak yarın editleyebileceğim. Kusura bakmayın.

Hayata dair

Bugün ablamla youtube’da Takılırken 1 yıl önce müslüman olan Kanadalılar bir kızın videolarında artık makyaj yapmadığını gördük. Bu beni çok şaşırttı çünkü eski halini çok net hatırlıyorum kendisi bir anime bebeği gibiydi. Gül makyaj anormal büyüklükte gözler.

Açıkçası insanın ruh halinde şüphe ettirecek kadar korkunç bir görünümdü.

Sonra bir baktım ki başını örtmüş.

Yorumlarda onu seven sevmeyen herkes bunun onun yenihevesi olduğunu, kesin müslüman bir yabancıya aşık olup onun için din değiştirdiğini, dikkat çekmek için bu kadarının fazla olduğunu söylüyordu.

Zaman bizi yalanladı.

Bu kız müslüman olduktan sonra bir de evlilik görüşmesi yapıp hızlıca evlenmiş ona hiç değinmeyeceğim.

Ben bu süreçten anladım ki insan kararlıysa önüne kimse çıkamaz. İnsan kararlıysa küçük sorunlar teferruatta kalır. En baskın alışkanlıklar değiştirilir, karakter güçlenir bu süreçte.

Tebrikler @kanadajin3
Allah yolunu açık etsin.

Yapmaya değer

Tatilde olduğun zaman hastalık dinleme!

Yataktan kalkamıyorsan kalkma 13 saat uyu ama geri kalanında dışarıya çıkmayı unutma!

Çünkü insan dışarıdayken hayatın bir parçası olduğunu, ağrının başında olduğunu ama Dünyanın bunu hiç ama hiç umursamadı-ini fark ediyor.

Ee madem her gün akşama kadar geziyordun nasıl iyileşiyorsun?

Bunun cevabı biraz garip. Evet iyileşmiyorum ama sorun bakalım normalde iyileşebiliyor muyum! Ben böyleyim hastalıklar bana benden daha kolay adapte oluyor. Sürekli kılık değiştiriyorlar. Önce faranjit sonra sinüzit sonra burun tıkanıklığı sonra baş ağrısı insanın ee sonra diyesi geliyor.

Hiç iyileşmeyi beklemeyin yani.

Gezin eğlenin

Daha gençsiniz

Hem tatildeyiz tatilde :)


Günün dizi kesiti

Asla yalan dünya’yı sevemedim ama bu kesit çok iyiydi. Hem repliği de sağlam: 

-Tufan bey niye tedirgin oluyorsunuz kötü demedim sadece enterasan 

-Doktor bak şimdi hastalık söz konusu olunca enteresan olmayacaksın sıradan olacaksın. Bak şimdi sıradan soğuk algınlığı candır, mevsimsel grşp baş tacıdır. Düşen yapraklar gibi, yağan yağmur gibi gündelik hayatın cilvesi...Ama bir doktor hımm enteresan bir iki arkadaşımdan da fikir alıyım diyorsa ayvayı yedin aga…

6 #15DAYSCHALLENGE

#Hayata dair

Bir araba kazasında ölmek 1 saniye sürerken Kanserden ölmek 1 yıl bilemedim 1 ay sürüyor.

Sizce hangisi daha iyi bir ölüm?

Ölümün iyisi mi olurmuş demeyin. Bu ikisi arasında büyük bir fark var.

Öleceğini bilerek mi ölmek? Yoksa son kez sevdiklerine elveda diyerek mi ölmek?

İki zor şey arasından birini seçsek herhalde hepimiz kanseri seçerdik.

(Ağrıya toleransımız düşük değilse tabi)

İşte bu nedenle ben Kansere iyi tarafından da bakılması gerektiğini düşünüyorum.

Allah herhangi bir sebeple 2 saniyede canımızı alabilecekken belki de bize acımıştır. Belki imanımızı daha da kuvvetlendirelim istemiştir.

Bilemeyiz. Savaşmaya devam ederken bunu düşünüp (u)mutlu olmayı öğrenmemiz gerekir.

Bildiğimden değil. Hatta umarım kimse böyle bir şeyle karşı karşıya kalmaz. 

Fakat elimizdekilerin nimetini fark etmeliyiz. Şükretmeliyiz. Aldığımız nefese dahi.

Çünkü nefes alabiliyorsak ümit var demektir.

Son olarak sevdiğim bir alıntı:

#Günün dizisi: Time

Aslında bu dizi benim tamamını izlediğim bir dizi değil. Hatta 14 bölümün yarısını bile izlemedim. Ama en önemli yerlerini izledim ve çok etkilendim. Pişmanlığa imanın insana neler yaptırabileceği harika anlatılmıştı.

Dizi, yakın zamanda öleceğini öğrenen bir adamın (Kim Jung-Hyun), hayatının son günlerinde, her şeyini ortaya koyarak hayatını mahvettiği kadına (Seohyun) yardım etmeye çalışmasını konu almaktadır.

Diziyi bu kadar etkili yapan kesinlikle oyunculardı. Özellikle Girls generationdan tanıdığım ama o zamana kadarhiç sevemediğim Seohyun'un buz karakteri tüyleri diken diken edecek kadar iyiydi. Ona  soğukluk kesinlikle yakışıyor.

Bundan öte asıl yıldızımız Jung Hyun'du. Tek kelimeyle mükemmel oynadı. Ablamla bazen bölümü durdurup ne kadar gerçekçi bir sahneydi böyle dediğimiz oldu. Çünkü zanaat için yapılan kore dizilerinde sanatsal bir değer pek az bulunurdu. 

Time bunlardan biriydi.

Şimdi bomba haberi veriyim. Kanser rolünü canlandıran Jung Hyuk dizinin ilerleyen bölümlerinde setten ayrılmak zorunda kaldı. Nedeni ise kendisinin uzun zamandır uyku problemi çekmesiydi. İşte o zaman anladık bu diziyi bu kadar iyi yapan buydu. Gerçekten gerçek olmasıydı.

Fakat bu durum diziye pahalıya mal oldu. 16 bölümlük dizi 14'e düşürüldü. Resmen harcadılar diziyi. Zaten korelilere bazen hayret ediyorum. Harika dizileri hiç izlemeyip saçma kalitesiz şeylerle vakit kaybediyorlar. 

KISACASI BU DİZİYE YAZIK OLDU.

Yine de sonuna kadar ortalamanın çok üstünde bir dramdı. Karakterler hep iş yaptılar hiç abartı ağlamadılar. Bu da dizinin beni en çok çeken yönüydü sanırım.

İzlemenizi öneririm.

Not: Kore tarihinin en dram dizisi olarak anılan Secret Love'ın senaristinin elinden çıkmıştır.

Yapmaya değer

Tanımadığın bir insanla oturup sohbet etmek,

Tıpkı bir kitap okumak gibi hissettirir.

Yaşamadığın bir hayatı dinliyor, üzüldüklerine üzülüyor, sevindiklerine seviniyorsun.

Evet evet bu tıpkı kitap okumak gibi.

Dikkat gerektiren ama aynı zamanda kitap okumaktan daha aktif bir şey.

Çünkü sohbetin dümeni senin elinde! 

5 #15DAYSCHALLENGE

#Yapmaya değer

Komediyi amaçlamadan aşşırı komik olan bir şey izleyin! Böylece o haftanızı güzelleştirin!

İşte size örnek: AH KALBİM! Ahhh Kalbiim. (Kanal 7'nin haftasonu dizisi)

Her haftasonu ablamla oturur Ah kalbim'in yeni bölümünü izlemeye çalışırız. Bunun için uğraşırız çünkü izlerken izleyicinin önce beynini bir kenara koyması gerekiyor. Haliyle alışmak için bir süre  geçmesi gerekiyor. :D 



Dizide bazen  kadar saçmalayabiliyorlar ki ablamla senaryoda ne olacağını kestiremez hale geliyoruz. Bu da bizi izlemeye teşvik ediyor. Senaryosu asla bir kore dizisi gibi tahmin edilebilir değil. Her an her şey olabilir. Mesela soyguna gelen kötü adamlar göründükleri ilk sahnede silahlarını düşürebilirler. Bunun çok normal bir şey olduğuna da sizi ikna edebilirler. Çünkü saçma anlarda çok normalmiş gibi davranan bir sürü karakter var ortada!

NOT: DİZİNİN HİÇBİR SANATSAL DEĞERİ YOKTUR. TEK İŞLEVİ İNSANDAKİ DALGA GEÇME İHTİYACINI KARŞILAMASI. (Ah kalbim made my week)

Benzer bir özelliği 60'ların Türk filmlerinde de görebilirsiniz. "Senin annen bir melekti" derken ne kadar ciddiler, değil mi? Fakat bu deyiş şimdi bize ne kadar komik geliyor.

En iyisi ben size gülmekten öleceğiniz bir türk filmi önereyim.

#Günün Filmi: Ayşecik canımın içi

Bu film bir seri filmiymiş. Serilerin senaryolarını ayşecik rolündeki Zeynep Değirmencioğlu'nun babası yazmış. Ayşecik de her seride farklı bir ünlü Türk filmi başrolünün kızı olmuş ve sözde dramatik filmler çekmişler.

Bana sorarsanız tam bir komedi bunlar!

Nasıl mı?

Sizi filmin 16.19. dakikasını izlemeye davet ediyorum.

Formalite icabı filmin konusunu da yazıyım: Eski bir dolandırıcıyla, çok sevdiği kızının dramatik öyküsü.

(Kısa bilgilendirme, adam kumarbazın tekidir. Yıllar önce yatılı okula bıraktığı kızının vekaletini kızın dayısına satarak kumar borcunu ödemeye karar verir. Bu sırada yıllardan sonra kızıyla karşılaşır.)
-Herhalde buraya kızınızı görmeye geldiniz değil mi amcacığım? (Sanki küçük kız sokaktan geçen tüm amcalara bu soruyu sorarmış gibi!)                      
-Ne-? Ah evet.
-Kızınız kim bilir ne kadar sevinmiştir. (Küçük bir kız elin adamıyla böyle nasıl konuşuyor ya büyümüş de küçülmüş sanki :'D                                                         -Bilmem.
-Hiç sevinmez olur mu!? Ben daha o zevki tatmadım. Ama bir gün babam gelince ben de o saadeti yaşayacağım. (Muhabbete bak!).
.
.
-Kızınızın kim olduğunu öğrenmek istemiyorum kıskanabilirim onu. Ama ona çok talihli bir kız olduğunu söyleyebilirsiniz. Çünkü sizin gibi bir babası var. (Ne iyiliğini gördün adamın!? iyi olması için baba olması yetti mi?)
(Bu sırada dayı gelir. Parayı getirmiştir. Baba şöyle bir bakar ve çeki yırtıp atar.)
-Bu kız değil 100.000 liraya, bir milyona bile verilmez. (SANKİ DAYI ZORLA KIZI ELİNDEN ALIYOR!)

Şimdi bile ne kadar eğlendim bilemezsiniz. Siz de isterseniz izler gülersiniz. Ama fazla izlemeyin sonr babacığım kelimeleri nostaljikleşiyor, hayırlar nayır oluyor.

İyi seyirler!

#Hayata dair

Hala daha çok hastayım. Gece gece şu yazıyı yazıyorum ya helal bana. En iyisi bir hadisle bitireyim sözlerimi böylece hayata dair de konuşmuş olurum B)

“Allah katında amellerin en makbulü az da olsa devam üzere yapılanıdır.”

Görüyorsunuz giderek yazılar kısalsa da şimdi Allah var her gün yazıyorum!

Kalın sağlıcakla!

4 #15DAYSCHALLENGE

#Challenge Hakkında

Neden blog yazıyorsun diye soranlar oluyor bazen. Onlara "söylemek istediğim çok şey var" diyorum. Yaşadığım, gördüğüm, duyduğum, okuduğum güzel ya da değerli şeyleri başkalarıyla-sizlerle- paylaşmak istiyorum. Böylece aslında ben de sözlerimi  bomboş bir sayfada yazarken tartabiliyorum. Eksiklikleri, nedenleri, sebepleri, sonuçları kafamda toparlayabiliyorum.

Fakat son günlerde yapmış olduğum bu challenge yüzünden sanki anlatacak hiçbir şeyim yokmuş gibi hissediyorum. Aklıma hiçbir şey gelmiyor. Gelse bile bu istek anlatmak istediğim şeyi ilk düşündüğüm zaman hissettiğimdeki kadar kuvvetli olmuyor. Yani aslında ben o isteği geciktirdikçe onun bendeki değeri azalıyor ve zaten ben o konuyu artık iyi hatırlayamıyorum. Bu şekilde olunca ben istekli ve samimi olamıyorum bu da yazının normalden daha kötü olmasına sebep oluyor.

Challenge'ın bu şekilde devam ediyor olması beni zorluyor. Ama sorun değil. Ben zaten zamanında yazılan yazının değerini kendime anlatmak için yaptım bu challenge'ı. Bu 15 günün sonunda kendi kendime önemli bir ders vermiş olacağım inşallah.

İşte anladın Rana. Anlatılacak olan ancak anlatılınca kalıcı olur. Yoksa söz uçar gider.

Blog neden yazılır'a yeni cevabım: Yıllarımın öylece akıp gitmesine izin vermemek için.

#Hayata dair

Lise sonun başlarında okulumuzda bir oylama oldu. Bu oylama topluca alınacak bir eşyanın görüntüsüyle ilgiliydi. Olayı tamamen anlatmayacağım fakat anlamanız için örnek vermem gerekirse "Okul anısı olacak çantanın üzerine "BizTürk'üz" yazısının konup konmaması ile ilgili bir şey gibiydi. Yani okulla alakası olmayan bir yazıyı çantaya koyacak olmaları dönemde soru işareti yaratmıştı. Yani evet Türk'üz ama bunu biz seçmedik. Hem de bunun lisemiz ile ne ilgisi var?

Sonuç olarak bence çantada varlığı oldukça gereksiz bir şeydi.
Fakat herkes yazı tarzını çok beğenmiş olacak ki çok büyük bir çoğunluk yazının kalmasında diretiyor istemeyenlerin nasıl böyle bir şeyi istemediğine sinirleniyorlardı.

Ben o istemeyenlerden biriydim. Bunu söylerken çekinmiyordum çünkü gerekçelerim mantıklıydı ve demokratik bir ülkede yaşıyoruz değil mi?

Sonra oylama için sınıf geldiler. Sınıfta toplam 35-36 kişiydik. Oylamayı yapan arkadaş:
-Bu yazıyı istemeyen var mı? diye sordu.

Bu söyleme tarzı istemeyenleri dışlamaya yönelik önemli bir hareketti.

Tüm sınıfın gözleri önünde 4 kişi el kaldırdık. Kötü bir histi. Toplumdan aykırı bir davranış sergiliyordum. Zaten beklenenden az kişi kaldırmıştı çünkü teke tek görüştüğüm birkaç arkadaşım sınıfta oylama yapılırsa el kaldırmayacağını söylemişti. Öyle de yaptılar.

Teneffüste başka sınıflarda durumun ne olduğunu sordum. Benimle aynı fikirde olduğunu sandığım biricik EN yakın arkadaşlarıma sınıflarından kaç kişinin istemediğini sordum.

Sınıflarından kimsenin el kaldırmadığını söylediler.

Sizin dışınızda mı? diye sordum.

-Biz de kaldırmadık ki. Zaten azınlıktaydık. Kaybedeceğimin belli olduğu bir oylamada sessiz kalmayı tercih ederim.

O gün kendimi hayatımda hiç olmadığım kadar kötü hissetmiştim. İlk kez aldatılmıştım. Son sınıf olmanın getirdiği stresle olayı ben mi büyütmüştüm yoksa gerçekten üzülmeye değen bir konu muydu hala bilmiyorum.

Ama güven dediğimiz şeyin benim için ne kadar önemli bir şey olduğunu o zaman daha iyi anladım.

Bir de Kapalı oylama ve açık sayımın önemini.

Çünkü bu yapılan şey 1958lerde yaşıyormuşuz izlenimi verdi bana. (Açık oylama)

#Günün Filmi: Ucitelka (The teacher)

Bu filmi daha önce duymadığınıza iddiaya girerim. Hatta bu filmin yapıldığı ülke hakkında da pek bir şey bilmiyorsunuzdur muhtemelen. Bunu sizi kışkırtmak için söylemiyorum. Ben bilmiyordum, Slovenya'nın geçmişte kominist bir ülke olduğunu ve dillerinin bu kadar ilginç olduğunu.

 Bu film 1982 Slovenya'sında ( O dönemin Çekoslavakya'sı) yaşanmış gerçek bir olayı anlatıyor. Sıradan bir sınıfa yeni gelen sıradışı bir sınıf öğretmeninin öğrencilerde yarattığı etki ve sonucunda yaşanan kaosu.

Anlatım tarzı Avrupa soğukluğunda. Avrupa soğukluğu: Yaşananların hiçbirinin karakterleri güldürmemesi fakat izleyiciyi çok güldürmesi. Yani film ironiden beslenen bir başyapıt (bence).

Konuyu biraz daha anlatmam gerekirse, bu hocamız öğrencilerin notlarını verme ayağına velilere ayak işlerini yaptırıyor. Bu sisteme ayak uyduramayan velilerin çocukları da "aptal" öğrenci oluyor.

Buyrun fragman: (Bu arada ben televizyonda izlemiştim yani dublaj da gerçekten iyiydi etkiyi daha kolay hissettim.)

Filmi izledikten sonra yeniden buraya uğrayacaklar için:

SPOİ! Filmin sonu size de anlattığım olayla çok benzer gelmedi mi? Açık bir oylamada gösterilemeyen cesaretin kapalı oylamada nasıl cesurca gösterilebildiğinin en güzel örneğiydi bu film. Benim için etkileyici bir filmdi. Umarım sizin için de öyle olmuştur.
Yorumlarınızı bekliyorum.

En sevdiğim clipi buraya ekliyorum: