Son kayıp çanta bükücü!

Yeni yıldan önceki son extreme day'imi anlatmak için buradayım. Daha önceki şu yazımlarımda da kadıköy'de okuduğumu ve okulumuzun yurdunda kaldığımı belirtmiştim. Bu yazılarım genelde yaşanılan korkunç, gereksiz ve dersleri konu alıyordu. Bu seferkinin de korkunç katogorisine girmesi pek acayip değil.

Fakat bu seferkinin diğer korkunç olaylardan birazcık farkı var. Şu ana kadar hep eğelenmek için yola çıktığımız günlerde korkunç şeyler yaşamış, olayların bir kısmının bizim eğlencemiz için yaşanıp kötü sonuçlanmıştı.

Bunlardan biri kısaca kore restorantı ararken karşımıza çıkan ilk çin restorantında önümüze gelen balık ürünlerini bilinçsizce tüketip ikizimin ciddi bir alerji krizi geçirmesi ikincisi ise 4.30da varmayı planladığımız yere saat 8.30 da varmamız ve bu sırada da pek çok vapur seferi olsun diğer toplu taşıma araçlarını kaçırmamız.(hepsi anlaşmış gibi bizi es geçmişti ya...)

Bu seferki ise yeni yollar denerken tamamen kader işi bir iett aracında çantamı unutmak....


Her şey okulumuzun da içinde bulunduğu kadıköyün en krolarının takıldığı, gelen geçenin "oraya yalnız başınıza gitmeyin" dediği semtin en ücra köşelerinden sözde yol kısaltmak için geçtiğimiz yolla başladı.

 Ellerimizde bavullar zorlana zorlana da olsa yolumuzu kısaltacağına var gücümüzle inandığımız yolu aştık ve bilmediğimiz bir duraktan aceleyle bir araca bindik.

Ve tabii ki yanlış yön...

Böylelikle 1tl vermek yerine 15 dk yürümüş olduğumuz yolu ters yöne binerek planlarımızı tamamıyle mahvettik. Ardından da ben ikizimin dırdırıyla baş etmeye çalışırken çevredeki yardımsever teyzeler ve amcalar başladı konuşmaya:

"Ay siz yanlış yöne bindiniz böyle yapmamalıydınız(çok sağol valla bilmiyirdum -.-) Şimdi bu durakta inip karşıya geçmelisiniz (hah işte bu yararlı oldu)"dediler ve biz de koştur koştur dediklerini yaptık.

Dedim ya koştuk diye, işte o zaman araca bindiğimizde üzerimdeki oldukça kalın montu çıkarmaya yeltendim. Fakat bir sonraki durakta ineceğimiz için kollarımda tuttum ve indik...

İnmez olaymışım. Araç gittikten ve merdivenlerden indikten bşrkaç sanşye sonra sırtımdaki hafiflikten çantamı unuttuğumu fark ettim ve birden bütün yaşama isteğım benden çekilmiş gibi panik oldum.

İlk önce ikizime durumu bildirdim ve ardından koşarak güvenliğe yöneldim. Adamlara durumu o kadar hızlı ve üzgün bir şekilde bidiriyordum ki uzaktan izleyen yunoka " O kadar panik oldun ki sanki olayı ben yaşıyormuşum gibi hissettim" dedi.

Sonra da yunokadan bir sürü azar yedim.  Halbuki annemler olayı çok rahat karşıladı!! Gerçi ablam da kızdı. Sanırım kardeşlik böyle bir şey -.-

Ablam ve yunoka...

Yunokanın alerji olayındaki durumun vehametini anca vucudundaki kızarıklıkların son raddeye gelmesinde anladığım için yaklaşık bir 10 dk sanki hiçbir şey yokmuş da ikizim abartıyoruş gibi davrandım. Fakat sonra koştur koştur ilk defa gittiğimiz dev alışveriş merkezinde eczane arayarak  ilaç isimleri için annemi aradım.(Annem eczacıdır)

İşte o zaman panik içerisindeydim tıpkı çantamı unuttuğum o andaki gibi...

Fark ettim ki ben panik anında tam olarak ortalama bir davranış sergiliyorum. Ne hiçbir şey olmamış gibi ne de Dünya'nın sonu gibi.

Yani bu olayların hepsi birer panik sınavı olsa ortalamam 85 olurdu.

Fakat övünmek gibi olmasın ama bu sefer en az 95 almayı hak ettim. Çünkü 2 defa 153 ile iki defa da verdikleri telofonla görüştükten sonra eve gelip kayıp formunu doldurdum ve gönderdim. Şimdi de saat başı başvuru formunun durumunu sorguluyorum.

İnşaaallaah bulunur da hemen kavuşurum çantama. Dualarınızı bekliyorum!

Sizin de böyle panik anı yaşadığınız bir anınız var mı?