4 #15DAYSCHALLENGE

#Challenge Hakkında

Neden blog yazıyorsun diye soranlar oluyor bazen. Onlara "söylemek istediğim çok şey var" diyorum. Yaşadığım, gördüğüm, duyduğum, okuduğum güzel ya da değerli şeyleri başkalarıyla-sizlerle- paylaşmak istiyorum. Böylece aslında ben de sözlerimi  bomboş bir sayfada yazarken tartabiliyorum. Eksiklikleri, nedenleri, sebepleri, sonuçları kafamda toparlayabiliyorum.

Fakat son günlerde yapmış olduğum bu challenge yüzünden sanki anlatacak hiçbir şeyim yokmuş gibi hissediyorum. Aklıma hiçbir şey gelmiyor. Gelse bile bu istek anlatmak istediğim şeyi ilk düşündüğüm zaman hissettiğimdeki kadar kuvvetli olmuyor. Yani aslında ben o isteği geciktirdikçe onun bendeki değeri azalıyor ve zaten ben o konuyu artık iyi hatırlayamıyorum. Bu şekilde olunca ben istekli ve samimi olamıyorum bu da yazının normalden daha kötü olmasına sebep oluyor.

Challenge'ın bu şekilde devam ediyor olması beni zorluyor. Ama sorun değil. Ben zaten zamanında yazılan yazının değerini kendime anlatmak için yaptım bu challenge'ı. Bu 15 günün sonunda kendi kendime önemli bir ders vermiş olacağım inşallah.

İşte anladın Rana. Anlatılacak olan ancak anlatılınca kalıcı olur. Yoksa söz uçar gider.

Blog neden yazılır'a yeni cevabım: Yıllarımın öylece akıp gitmesine izin vermemek için.

#Hayata dair

Lise sonun başlarında okulumuzda bir oylama oldu. Bu oylama topluca alınacak bir eşyanın görüntüsüyle ilgiliydi. Olayı tamamen anlatmayacağım fakat anlamanız için örnek vermem gerekirse "Okul anısı olacak çantanın üzerine "BizTürk'üz" yazısının konup konmaması ile ilgili bir şey gibiydi. Yani okulla alakası olmayan bir yazıyı çantaya koyacak olmaları dönemde soru işareti yaratmıştı. Yani evet Türk'üz ama bunu biz seçmedik. Hem de bunun lisemiz ile ne ilgisi var?

Sonuç olarak bence çantada varlığı oldukça gereksiz bir şeydi.
Fakat herkes yazı tarzını çok beğenmiş olacak ki çok büyük bir çoğunluk yazının kalmasında diretiyor istemeyenlerin nasıl böyle bir şeyi istemediğine sinirleniyorlardı.

Ben o istemeyenlerden biriydim. Bunu söylerken çekinmiyordum çünkü gerekçelerim mantıklıydı ve demokratik bir ülkede yaşıyoruz değil mi?

Sonra oylama için sınıf geldiler. Sınıfta toplam 35-36 kişiydik. Oylamayı yapan arkadaş:
-Bu yazıyı istemeyen var mı? diye sordu.

Bu söyleme tarzı istemeyenleri dışlamaya yönelik önemli bir hareketti.

Tüm sınıfın gözleri önünde 4 kişi el kaldırdık. Kötü bir histi. Toplumdan aykırı bir davranış sergiliyordum. Zaten beklenenden az kişi kaldırmıştı çünkü teke tek görüştüğüm birkaç arkadaşım sınıfta oylama yapılırsa el kaldırmayacağını söylemişti. Öyle de yaptılar.

Teneffüste başka sınıflarda durumun ne olduğunu sordum. Benimle aynı fikirde olduğunu sandığım biricik EN yakın arkadaşlarıma sınıflarından kaç kişinin istemediğini sordum.

Sınıflarından kimsenin el kaldırmadığını söylediler.

Sizin dışınızda mı? diye sordum.

-Biz de kaldırmadık ki. Zaten azınlıktaydık. Kaybedeceğimin belli olduğu bir oylamada sessiz kalmayı tercih ederim.

O gün kendimi hayatımda hiç olmadığım kadar kötü hissetmiştim. İlk kez aldatılmıştım. Son sınıf olmanın getirdiği stresle olayı ben mi büyütmüştüm yoksa gerçekten üzülmeye değen bir konu muydu hala bilmiyorum.

Ama güven dediğimiz şeyin benim için ne kadar önemli bir şey olduğunu o zaman daha iyi anladım.

Bir de Kapalı oylama ve açık sayımın önemini.

Çünkü bu yapılan şey 1958lerde yaşıyormuşuz izlenimi verdi bana. (Açık oylama)

#Günün Filmi: Ucitelka (The teacher)

Bu filmi daha önce duymadığınıza iddiaya girerim. Hatta bu filmin yapıldığı ülke hakkında da pek bir şey bilmiyorsunuzdur muhtemelen. Bunu sizi kışkırtmak için söylemiyorum. Ben bilmiyordum, Slovenya'nın geçmişte kominist bir ülke olduğunu ve dillerinin bu kadar ilginç olduğunu.

 Bu film 1982 Slovenya'sında ( O dönemin Çekoslavakya'sı) yaşanmış gerçek bir olayı anlatıyor. Sıradan bir sınıfa yeni gelen sıradışı bir sınıf öğretmeninin öğrencilerde yarattığı etki ve sonucunda yaşanan kaosu.

Anlatım tarzı Avrupa soğukluğunda. Avrupa soğukluğu: Yaşananların hiçbirinin karakterleri güldürmemesi fakat izleyiciyi çok güldürmesi. Yani film ironiden beslenen bir başyapıt (bence).

Konuyu biraz daha anlatmam gerekirse, bu hocamız öğrencilerin notlarını verme ayağına velilere ayak işlerini yaptırıyor. Bu sisteme ayak uyduramayan velilerin çocukları da "aptal" öğrenci oluyor.

Buyrun fragman: (Bu arada ben televizyonda izlemiştim yani dublaj da gerçekten iyiydi etkiyi daha kolay hissettim.)

Filmi izledikten sonra yeniden buraya uğrayacaklar için:

SPOİ! Filmin sonu size de anlattığım olayla çok benzer gelmedi mi? Açık bir oylamada gösterilemeyen cesaretin kapalı oylamada nasıl cesurca gösterilebildiğinin en güzel örneğiydi bu film. Benim için etkileyici bir filmdi. Umarım sizin için de öyle olmuştur.
Yorumlarınızı bekliyorum.

En sevdiğim clipi buraya ekliyorum:

3 #15DAYSCHALLENGE

#Yapmaya değer

Hayatınızda çıkan fırsatları değerlendirin!

Hiç ilginiz olmayan bir dil kursu mu açıldı? Ona gitmek yerine evde sıkılarak oturacak mısınız? Gidin!

Ben öyle yaptım. İşaret diline hiçbir ilgim yokken işaret dili kursuna gittim. Kursun genel amacı doktor adaylarına işitme engelli insanlara hizmet verirken yardımcı olmaktı. Ama ben bunun yanında çok güzel insanlarla tanıştım.

İşaret dili hocamıza siz diyordum.

Öğrendim ki 18 yaşındaymış

Bu dili bir kursta öğrendi sanıyordum.

Ana dili işaret diliymiş. 
Hayır kendisi işitme engelli değil. Ebeveynleri işitme engelli. 
Ama tabi ki bebeklikte iletişimleri işaretlerle başlamış.
Hatta sırf bu yüzden 4-5 yaşına geldiğinde diğer çocuklarla işaret diliyle iletişim kuruyor bu çocuk demişler ve onu anneannesinin yanına göndermişler :)

İşaret dili kursunda bu dili öğrenirken insanların bu işarete neyi düşünerek anlam yükledikleri üzerine topluca kafa yoruyoruz. Mesela işaret dilinde kötü, şaka, oyun hep benzer işaret dilleriyle gözteriliyor. Bunun da gırgır şamatası hep sürüyor :D

Bu kursta hayata dair güzel şeyler de öğrendim. Hocamızın babasının tek başına avrupa turuna çıktığını ve 3 ay boyunca hiç kaybolmadan yaşadığını öğrenmek beni derinden sarstı.

Sizce de insanın yabancı dilden  önce beden dili ile anlaşmayı öğrenmesi gerektiğinin en güzel kanıtı değil mi?

Valla saygı duydum. 

Bu da böyle kısa bir hatırlatma olarak dursun. Gelecekte okur yine etkilenirim.

#Günün Filmi: BARFİ

Bu hayata dairler ile filmleri benzer konularda seçiyorum, güzel oluyor bence. 

İşte şimdi ölmeden önce bu filmi izleyin diyebilirim. 

Çünkü bu filmi izlerken genellikle gülümser çoğunlukla mutluluktan ağlarsınız. 

Size bu etkiyi yapacak başka filminiz varsa yorumlara beklerim.

Çünkü böyle bir etkileyicilik nadir bulunur.

Bu filmi izlemişseniz de sizinle paylaşacak önemli bir şeyim var. Filmin ilk yarısını klişe bulanlar olarak ikinci yarısı şaşkınlıktan filme hayran olanlar olarak burada mıyız??

İkinci yarı beni o kadar şaşırttı ki, film yapımcılarına gıpta ile baktım.

Bir kore filminde asla olmayacak kadar güzel bir sondu.

Bir amerikan filminde gerçekleşmeyecek kadar masum bir aşktı.

Bir türk filminde olamayacak kadar kaliteli esprilerdi.

Ba fiii!

#Hayata dair

Bugün sabahtan beri hastalıkla boğuşuyorum. Bu nedenle tüm günü gözden geçirince günün bir rüya kadar bulutlu ve hızlı geçtiğini fark ediyorum. Size anlatacağım yaşanmış hiçbir şeyim aklımda yok. 

Bu durum super junior'un Weekly İdol random dance'ında Donghea'nin 2.34 dakikasında "BU ŞARKI BİZİM ŞARKIMIZ MI demesi kadar ironik.

2 #15DAYSCHALLENGE

#Yapmayadeğer

Bir büyüğünüze instagram hesabı açın!

Sen de mi Brütüs demeyin. Dayıların facebook'u işgalinden, Whatsappta yayın yapan anneannelerden ben de sizin kadar muzdaribim. Fakat ya böyle olmasaydı. Şu hayatta yüz yüze görüşmeden başka haber alma imkanı olmayan büyükleriniz olsaydı, onlar için üzülmez miydiniz? Çünkü yaşlılarımız için çağımızın teknolojisine ayak uydurmak artık telefon kullanmak değil. Daha ötesinde bir şey. Mesela facebook'tan yeğenler grubu açmak ya da instagramı kiracısının gözetlemek için tutmak. Whatsapptan cuma mesajı atmak ama bunu herkese tek tek göndererek değil, tek mesajla gruplara iletmek. Hayat onlar için ne kadar kolaylaşırdı değil mi?

Şimdi bir kez de benim açımdan düşünün, çok sevdiğiniz bir halanız olsun. Galerisinde milyonlarca harika manzara fotoğrafıyla yaşasın. Sizin öyle galeriniz olsa fotoğrafçı diye dükkan açarsınız ama o bir hesapta bile bu fotoğrafları paylaşmasın ve yalnızca eşe dosta bak buralara gittik diye göstersin. 

Hangi yeğen buna göz yumabilirdi ki.
Ben yumamadım.
Açtım bir hesap.

Çok da güzel oldu. 

İsterseniz Vurun beni! Ama şunu bilin ki yine olsa yine yapardım.


#Günün Filmi: Normal bir insan gibi yaşamak

Bu filmi ölmeden önce izleyin diyemem. Tam tersi yaşarken, yaşamın tam depresif modundayken açın ve izleyin. Bu arada çok bir şey de beklemeyin. Çünkü beklerseniz o kahkahayı hiç atamayabilirsiniz. Fakat hiçbir beklentisiz izlerseniz sizi gülmekten ağlatabilir.

İlginç bulduğum bir ayrıntı: Başroldeki kız bu filmin hem yazarı hem yönetmeni.

#Hayata dair

 Bugün güzel bir ted konuşması izledim. Sizin de izlemenizi öneririm.

Konuşma çok çalışıldığı belliydi. Biraz da bu nedenledir ki başarılı bir konuşmaydı. Ne bir Iı-ı lama ne bir duraksama vardı. 19 dakika olması insanı biraz yordu fakat adam hayatını anlattı bir zahmet yorulalım değil mi?
Yer yer şaşırttı. Nükteli espriler, yerinde laf atmalar hoştu.

Yorumlarda biri şöyle yazmış:
Özer Bey'i Tolgshow'da neden konuşturmadıkları belli oldu. Adam ekmeğinden edermiş insanları.

Bu tarz yorumlara hak verdim gerçekten.

Fakat beni en çok etkileyen şey şu oldu:

- Bir tepsi börek ile bir müzisyen arasındaki farkı söyleyebilir misiniz?

-Biri 4 kişilik bir aileyi doyurur fakat diğerinin bazı günler doyuramadığı olabilir.

Ef sa ne

1 #15DAYSCHALLENGE

Bu 15 gün meydan okuma da neyin nesi?

Hemen cevaplayayım! Kendi kendime sahalara geri dönmek için yaptığım bir meydan okuma. Yeniden klavyeleri ağlatabilmek ve buralarda yokken izlediğim incileri sizlere duyurabilmek için bunu yapmam gerekti. 

Bu meydan okumanın 4 temel yapı taşı var:

1- Değinmek istediğim önemli bir konu hakkında samimi duygularım

2- İzlemeye değer film/dizi önerisi (Günün film önerisi)

3-Okumaya değer kitap önerisi (Günün kitap önerisi)

4- Yapmaya değer bir aktivite

Öyleyse 21 ocak tarihindeki #1.si başlasın!

#1 Hayata dair

İstanbullu olanlar bilir, İstanbul'un ilçeleri kocaman bir ülkenin uzaktaki illeri kadar alakasız olabilir bazen. Hatta bazen aynı ilçenin içerisinde bile kendini küçük bir ülkede gibi hissedersin. Bu ilçelerden belki de en meşhuru FATİH ilçesi.

Üniversiteyi Fatih'te kazandığımda bu yeri keşfetmenin 6 ayımı alacağını bilmiyordum. Her yerinde otobüs durağı olan bu ilçenin bazen 10 dakikalık mesafeyi toplu taşıma adı altında 1 saatlik tur gezisine çevirebileceğini de yeni öğrendim.

Çapa - Şehremini kısmının tam bir sağlık merkezi olduğunu, Balat'ın aslında hiç turistsever bir yer olmadığını(daha doğrusu turistik bir yer olmadığını), Haseki ve Yusufpaşa tramvaylarının olması gerekenden fazla yakın olup insanları nerede inmeleri konusunda şüpheye düşürdüğünü, Fatih çarşısında Cuma vakitleri dini hassasiyeti olmayan mağazaların bile dükkanlarını kapattığını, Vatan caddesinin bir yaya geçidi için fazla büyük olduğunu, Aksaray'ın camisinin güzelliğini, İstanbul üniversitesinin iki tramvay durağını da kapsayacak kadar büyük olduğunu, Ayasofya'nın akşam 4'te kapandığını ve en önemlisi de 18 yaş üstüne ücretli olduğunu bilmiyordum.

Muhtemelen daha keşfedecek çok şeyim var. Ama şimdilik geriye dönüp baktığımda bu kadar bilginin tecrübelerle kazanılan değerli şeyler olduğunu düşünüyorum.

Bir şey daha var ama bunu nasıl dile getirmem gerektiğini bilmiyorum. Biraz hassas bir konu. En azından benim ve bizzat tanıştığım güzel insanlar için. O konu Mülteciler hakkında.

Evet, her yerde "SURİYELİLER" evet bazen toplum içinde bağırarak konuşabiliyorlar. Evet bit Türk'ün omzuna çarptıklarında aldıkları aşırı tepkiyle sinirlenebiliyorlar. Evet, dükkanlarında 3 arapken arapça konuşuyor ve içeri giren Türk'ün bunu duyunca sinirleneceğini akıl edemeyebiliyorlar. Evet, diğer amerikan, alman ya da bir çinli turist gibi Türklere göre fonetik konuşmuyorlar. Çünkü diğerlerinin gürültülü konuşmaları şarkı söylemek gibi onların bağırış çağırışları toplumu HİÇ rahatsız etmiyor. Evet, Aksaray metro ile Yusufpaşa tramvayı arasından geçerken insan gece vakti korkuyor.  Çünkü arkadaşlar uyarıyor"orada çok fazlalarmış." Kimler uzaylılar mı? diyesi geliyor insanın. Evet onlar niye buradalar? Niye savaşta değiller? Tabi ki eşlerini her yeri ayrı "güvenlikli" ülkemize emanet edip savaşın ön saflarında şehit düşebilirlerdi. Onlarsa burada, içleri kan ağlarken gülüşüyorlar. Bir anlam veremiyorum. Adam dediğin ölür ve tabi ki aileleri burada yalnızken onları bırakıp gider.

Hem onların burada kardeşleri yok. Biz farklı kültürden farklı ırktan insanlarız. 

Ama hani Müslümanlar kardeşti? Doğru ya, bu ülke kendine müslümandı. 

Yazdıklarımın tamamından mesulüm. Bu nedenle şu açıklamayı yapmalıyım. İroninin dibini yapmak bazen güldürmüyormuş. Yazdıklarımın tamamına yakınını bazı insanlar savundukları şeylerin saçmalığını görsün diye yazdım. Ve en sondaki yıkıcı cümlem de asla bir nefret söylemi değil aksine olmadığına inandığım bir tutumdur.

Çünkü ben bu ülkede pek çok güzel insan tanıdım.

Kızılay'ın programı

Böylece anladım ki tek zeki biz değilmişiz. Bazı zekiler aynı zamanda akıllıymış. Savaşta kaybedilen insanlar için harekete geçmişler. Ne güzel insanlar bunlar. 

Sevgili okuyucum, eğer ki buyaşananlar çok üzücü olaylar fakat ben insanların acısını anlamakta zorlanıyorum diyorsan  film önerimi bir kenara not edebilirsin!

#Günün Filmi: BARAN

Geçenlerde Yıldız Ramazanoğlu adında bir gazeteci yazar ile tanışma fırsatım oldu. Bu hanımefendi konuşması esnasında Mecit Mecidi adında bir yönetmenin Baran adındaki olağanüstü filminin tüm hollywood dünyasının ağzını açık bıraktığını söyledi. Not defterime filmin ismini not aldım ama aslında hafızama yazmışım haberim yok. Çünkü o gün o kağıdı seminer yerinde unuttum. Ama filmin ismi hala zihnimde ilk duyduğumdaki kadar tazeydi.

İzledim.

İzlerken ürperdim. Filmin görüntü kalitesi çok iyi olduğu için değil(aksine kalite 1970ler gibi). Ya da olaylar karmaşık ve zekice hazırlanmış olduğundan değil. Ben sadece kendime şaşırdım. Filmin sonunu aşırı merak etsem de ilerletmiyordum. Çünkü filmi izlerken bir sonraki sahneden çok korkuyordum. Ne olacağını kestiremiyor, sanki gerçek hayattaki gibi kadere iman ediyordum. 

Bu film neyi mi anlatıyor?

Tahran'da kış mevsimi gelmiştir. 17 yaşındaki genç Lateef, bir firmanın inşaatında kendi halinde çalışmaktadır. İnşaatta çalışan işçilere çay dağıtmak ya da yemek hazırlamak gibi küçük bir işi olan Lateef, bu halinden son derece mutlu ve de memnundur. Ancak bu güzel zamanlar kısa bir süre sonra sona erer. İranlı insanlardan ve Afganistan'daki savaştan kaçan mültecilerden oluşan işçilere bir yenisi eklenir. Rahman isimli Afgan da bunlardan biridir. Lateef'in işi artık Rahman'ındır ve bu durum Lateef'i fazlasıyla rahatsız etmektedir. Eski kolay işini kaybetmeyi kendine yediremeyen Lateef, Rahman isimli genci rahatsız etmeye ve ona zulmetmeye başlar. Ta ki Rahman'ın küçük sırrı ortaya çıkana dek... İran'ın ünlü yönetmenlerinden Majid Majidi'nin yazıp yönettiği film gösterildiği sene çeşitli festivallerde onlarca ödüle layık görülmüş.

Afganistanı Suriyeye, İranı Türkiyeye denkleştirirsek ayıp mı ederiz?


#Yapmayadeğer

Sizin de sürekli polemiklerden bahsedip huzuru bozan akrabalarınız varsa işte gelsin önerim! Vampir köylü oynayın! Böylece oyuncular yetişkin havasından çıkıp 4-6 yaş oyun çocuklarına dönüşebilsin ve oyun arkadaşlarının da kendileri kadar zeki ve kendileri kadar çok düşünen değerli insanlar olduklarını fark edebilsinler.


Olur da anneanneniz gece oldu dediğinizde vampir olmadığı halde gözlerini açarsa da sinirlenmeyin. Ya da doktor teyzenize doktor rolü kurada çıkarsa gülmenizi bastırmak için çok kendinizi tutmayın. Çünkü illaki gülen olacaktır :D Gülün geçin. Birkaç elden sonra olur da bu oyunun tutkunu olurlarsa oyuna yavaşça son verin. Sonra oyunlar ciddiye alınır oyun lmaktan çıkar Allah korusun.

Bu ne komik bir yaşama dair oldu! Neyse asıl komik olanı bunun yaşanmış olması!

English isn't an art to be mastered it is a tool to get a result #TED

TED konuşmalarından etkilenen bir tek ben miyim? Ablam ve annem konuşmaların büyüsüne kapıldığımı söylüyorlar fakat onların bilmediği bir şey var. Ben gerçekten harika insanlarla tanışıyorum.

Bunlardan biri de Marianna Pascal.

İzlediğim 3-5 sohbet videolarından anladığım kadarıyla kendisi 10 seneyi aşkındır Malezya'da yaşayan bir ingiliz. İlginçtir ki eşi bir çinli. Kızları ile beraber Malezya'da yaşamaktadırlar. Kendisi Malezya'ya "yerel ingilizceden evrensel olana ulaşmak amacıyla gönderilen biri." Yani amacı malaylar tarafından bozulmuş ingilizceyi yeniden o asil aksana döndürmek, hataları gidermek.

(Malezya, Güneydoğu Asya'da kuzeyden Tayland'la, güneyden de Singapur'la komşu. Türkiye'nin üçte biri kadar bir yüzölçümüne sahip olan Malezya 28 milyon nüfuslu bir ülke. Başkenti Kuala Lumpur olan ülkenin resmi dini İslâm ve resmi dili ise Malayca'dır. Malezya’da en kalabalık etnik kitle olarak nüfusun % 49’u ile Malaylardır ve Ülkeye siyasi olarak da hâkimler. İkinci büyük etnik unsur % 35 orana sahip olan Çinlilerdir. Çinlilerin içinde az sayıda Müslüman vardır. Çoğunluğu Budist, bir kısmi Hıristiyan’dır. Yüzde 10 oranında da Hindistanlı vardır. Hindistanlıların da az bir kısmi Müslüman, çoğunluğu Hindu’dur. Bir süre İngiliz sömürgesinde yaşamıştır. İngilizcenin temeli buradan gelir.)

Mağmafif Marianna hanımın hayat gayesi biriken onca anı ve deneyimden sonra tam tersine dönmüş. O ingilizcenin katı kurallarla değil sevildiği gibi, mükemmellikten uzak olmasından yana bir tutum içerisinde olmuş. Onun mottosu şu: "İngilizce derece yapılacak bir sanat değildir, sonuç alınacak bir araçtır."

Buraya bu güzel videoları bırakıyorum. Ama acelesi olana gülerken eğleneceğiniz konuşmalardan birkaç kesit de koymayı ihmal etmiyorum.

-Throughout my entire marriage, my Chinese husband has been saying get down from the car. And I've been saying "Honey we're not in the car so we can't get down. We're in the car so we get out. He says "Oooohh okay so get down" :D 

-In fact I was in a taxi other day and the taxi driver said to me " Ok miss you get down here." I said "NONONONO It is You get out here!" He said "It's my taxi you get out!"

-I think the important thing is whatever english we speak is Malaysian, İndian, Canadian, ect that these days we be understood people from other cultures!

Malezyalılar ile ilgili genel bilgi google'dan bulunmuş olsa da şimdi anlatacaklarım bizzat izlediğim bir diziden olacak. SURİ HATİ MR PİLOT:

Çok dindar olmayan bir pilot ile başörtüsü dışında dinle alakasını pek görmediğim güzel bir kızın  birbirlerini severek evlenmelerini konu alıyor. Blah blah blah. Kaliteli bir çekim ve oyuncular senaryoyu kurtaramaz. Bu nedenle eleştirilecek çok yanı var.

Fakat şu bir gerçek. Hayatımda ilk kez başörtülü bir başrol izledim. Bu Türkiye'deki izleyiciler için bir kilometre taşıydı. Durumu çok da sevdim. Gözüm sürekli başörtüsüne takıldı. Nasıl yapıyorlardı o şekli vb.  Türk izleyiciler de sevmiş olacak ki bu diziyi izlememize vesile olan Çiğdem hanım Malezya başörtüsünü satarak ekmeğini kazandı da Endonezyaya gitti :) Harika fikirdi.

Dizinin ya da Malezya dizilerinin gelecekte muhtemlen Türkiyede tutulamayacak olmasının büyük bir sebebi var. Konuşma dilleri olağanüstü "mıymıy". Yani şimdi gerçekten kulak tırmalıyor. Malayca da Hintçe gibi ingilizceyi araya serpme olarak kullanan bir dil. Bu aslında bizim adımıza iyi bir şey ama büyük resme bakıldığında kurtarılamıyor. Bir kere Kore gibi akılda da kalmıyor. İngilizce gibi havalı da değil.  Onu da Allah yaratmış ama işte nereden tutsan elinde kalıyor.

Not: Endonezceyi gerçekten sevmeye çalışmış biri olarak konuşuyorum. Yani ön yargılı olduğumu düşünmeyin. Birkaç kelime de biliyorum! Terima Kasih teşekkürler demek mesela ya da sayang sevdiğim demek :)

Hali hazırda 2 youtuber takip ediyorum. Haftalık kısa film izliyorum. Ama dilin benim adıma oluru yok... Youtuberlar: Fathia izzati ve İcazahra

Hindistanın ingilizce hintçe karışık konuşmasına tüm dünya alışmışken bu 28 milyoncuk ülkeninkilere alışamamamız saçma olurdu. Marianna hanımın dediği gibi farklılıkları kucaklamalıyız çünkü insan kendini yeterli hissedince meyve vermeye başlıyor :)

Böyle uç konuları okumaya değer bulduğunuz için teşekkürler. Bilirsiniz bazen dar bir zamanda böyle kuytu köşedekiler bizler için daha değerli olabiliyor. Ben de sınava 1 ay kala derslerin arasında bulmuştum bu hanımefendiyi. :) Umarım faydalı olmuşumdur.

Sağlıcakla kalın!